περίληψη

Η Μαρία
είναι γύρω στα τριάντα και ασχολείται τα τελευταία χρόνια με τη τηλεόραση.
Γνωρίζει τη τηλεοπτική πραγματικότητα από τη καλή αλλά και από την ανάποδη...μάλλον από την ανάποδη.
Γράφει γι αυτά που έζησε σαν να ψιθυρίζει στο αυτί ενός φίλου.
Εσένα ήρθε η σειρά σου να διαβάσεις για πράγματα που φαντάζεσαι αλλά αδυνατείς να πιστέψεις πως αληθεύουν..
Οι σκέψεις της ξεδιπλώνονται σαν ένα σπιντάτο,νευρωτικό,σκανδαλώδες πανκ κομμάτι .
Χωρίς υπεκφυγές,απλά,αποκαλυπτικά,με πόθο και πάθος.
Η βασίλισσα του σαλονιού και οι υπηκόοι της είναι προ πολλού γυμνοί...

thanks to Jo Kaloula

Το παραμύθι με τη Λύπη

Το παραμύθι με τη Λύπη



Είναι αυτό που λένε ανείπωτοι φίλοι. Και ποιος δεν έχει πέσει στην παγίδα; Nα κάνεις τον άλλο να τον δεις μήνες. Να μιλάς στο τηλέφωνο και να λες

σε αγαπώ μου λείπεις

Όλα γίνονται σε μια ακτίνα δέκα χιλιομέτρων περίπου , άντε με τα προάστια να είναι 20. Ένας κύκλος 20 χιλιομέτρων. Μέσα σε αυτόν τον κύκλο ζω. Το καλοκαίρι ή κάνα Σαββατοκύριακο μπορεί να πάω και 500 χιλιόμετρα μακριά. Όλη μου η ζωή είναι σε ένα μικρό χώρο σπίτι δουλειά, δουλειά σπίτι. Λοιπόν δεν βιάζομαι καθόλου να ξεκινήσω να σου λέω την ιστορία. Έχει τόσο ενδιαφέρον αυτή η ιστορία που θα με αφήνεις να κάνω κι εγώ το κομμάτι μου, καθώς θα στη λέω. Το μόνο που σκέφτομαι, το μόνο που με κάνει να δυσκολεύομαι να πω αυτήν την ιστορία είναι οι χαρακτήρες που παίζουν:

Είναι πέρα για πέρα αληθινά πρόσωπα, φίλοι μου, γνωστοί μου, συνάδελφοι μου , συνεργάτες μου, συγγενείς μου.

Άκου τι θα κάνω για να μην μπλέξω κανέναν,

αλλά το σημαντικότερο : να μην μπλέξω εγώ

Θα γράψω 2 - 3 μεγάλα ψέματα στην αρχή για να θέσω το πλαίσιο και μετά τα ονόματα θα τα γράφω άλλα αντί άλλων. Οπότε ας σου συστηθώ.

Με λένε Μαρία.

Είναι πολύ κοινό όνομα -το ξέρω- αλλά έτσι με βάφτισαν.
Κατά καιρούς και ανάλογα με τον ποιον γνωρίζω το αλλάζει : Mary, Μαράκι, Μαριώ.
Ό,τι μαλακία θες μου λένε. Ο καθένας θέλει να το παίξει έξυπνος : βρίσκει λοιπόν το κοινό μου όνομα και πάει να δείξει την ευρηματικότητα του.

Θα σας εξομολογηθώ κάτι που δεν ξέρω αν το έχουν κάνει πολύ που γράφουν. Όποιος έχει γράψει ένα βιβλίο αφού το τελειώσει το ξαναπερνάει ένα χεράκι και δυο και τρία και τέσσερα και 14. Βγάζει καμία μαλάκια που έχει γράψει, το τσεκάρει και ένας συντάκτης -ξέρω γω- και έτοιμο.

Το δίνει σε φίλους.

- Αγάπη μου τι έχεις γράψει εδώ;

- Τί, δεν είναι καλό;

- Όχι βέβαια.

Και κάθεσαι το ξανά σκέφτεσαι και το διορθώνεις. Εγώ σου υπόσχομαι ό,τι γράφω θα είναι αυτό. Δεν θα κάνω πισωγυρίσματα. Είναι το βιβλίο reality. Ορκίζομαι στα οστά όλων όσων έγραψαν. Έγινε λίγο μακάβριο τώρα αλλά είναι αλήθεια και δεν είναι καθόλου εύκολο πίστεψε με. Εδώ ένα sms, ένα e-mail, πας να στείλεις και το τριπλοτσεκάρεις.

Αυτό τον καιρό λοιπόν δεν έχω δουλειά, έχω μερικά χρήματα οπότε και έχω εξαγοράσει το χρόνο για να γράψω. Ο χρόνος είναι χρήμα και τα γνωστά…
Το ότι :

η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο

Είμαι σίγουρη ότι το έγραψε κάποιος… ή το είπε κάποιος που έγραφε.

Δούλευα στην τηλεόραση και ακόμα σκέφτομαι όλους αυτούς τους ανθρώπους που γνώρισα, και δεν μιλώ για τους διάσημους, αυτοί είναι μια χαρά.
Μιλάω για τους ανθρώπους.
Έχεις σκεφτεί φαντάζομαι καμία φορά ότι βγάζουν ανάπηρους και ετοιμοθάνατους στο γυαλί για να ανεβάσουν την ακροαματικότητα. Ήθελα να γράψω αυτό και να φτιάξω ένα καφεδάκι …έρχομαι.
Τελικά άργησα λίγο πιο πολύ γιατί με πήρε ο Fred και ήθελε να μιλήσουμε.
Ξέρεις πόση καλή δουλεία έχει ο Fred και τι καλό παιδί είναι;

Είμαι γύρω στα 36 και ανύπαντρη …δεν είναι πολύ καλό αυτό -πίστεψέ με- αν και δεν ξέρω ακριβώς γιατί.

Είναι όλα τόσα πολλά γύρω μου που δεν ξέρω από πού να αρχίσω. Βασικά φοβάμαι να ξεκινήσω και στο φέρνω απ’ έξω …Βαρέθηκα να είμαι χαμογελαστή συνέχεια στον κάθε ένα για 5 φράγκα, να γίνεσαι στο τέλος κάτι που δεν πιστεύεις και να ξεχνάς τι και ποιος και τρέχα γύρευε.
Εγώ είπα ένα τέλος χτες το βράδυ και θα μετανιώσουν όσοι με γνώρισαν. Σου μοιάζει να μην είναι σοβαρό;

Δεν έχω μέλλον και ειλικρινά τα
40 καλοκαίρια που μου μένουν δεν είναι πολλά.
Δεν γίνεται τίποτα όμως με το να κουβαλάω
τον κόσμο στην πλάτη μου.
Δεν είδα κανέναν πιο ήρεμο ύπνο.
Αντίθετα έβλεπα τη γάτα μου χωρίς
το ένα της πόδι και το πρωί, της χάιδευα
τα πόδια, ευτυχισμένη που είχε και τα 4.

Η σχολή cinema και τηλεόρασης

Η σχολή cinema και τηλεόρασης

Όλα ξεκίνησαν όταν αποφάσισα να πάω να σπουδάσω cinema και τηλεόραση στα 18 μου. Οι γονείς μου με στήριξαν αν και μου έβγαλαν την πίστη. Μα ποιος γονιός θέλει να γίνει σκηνοθέτης ή καλλιτέχνης γενικότερα το παιδί του; Θέλουν να σπουδάσεις κάτι που θα σου φέρει σίγουρα λεφτά, σίγουρη ζωή και έναν σίγουρο γαμπρό. Έφτασα πολύ νωρίς, την πρώτη μέρα, όπως κάνω πάντα όταν έχω άγχος.
Είμαστε μαζεμένοι όλοι και έρχεται ένας παπάς να μας αγιάσει. Μας συστήθηκε με το αστείο επώνυμο που ήταν κάτι σαν παπατρεχάμενος.

Καλά ήμουν και είμαι ωραία αλλά στα 18 πρέπει να τα έσπαγα και όλη την ώρα με κάρφωνε ο πάτερ. Μετά από χρόνια τον είδα στις ειδήσεις, στην τηλεόραση, να τον σέρνουν κάτι ασφαλίτες γιατι ασελγούσε σε κάτι παιδάκια στο κατηχητικ. Έγινε πρώτο θέμα για καμία εβδομάδα. Cinematic ο παπάς ..

Μετά τον αγιασμό μας μοίρασαν ένα χαρτί α4 με την βιβλιογραφία. Τα 2 πρώτα βιβλία είχαν γραφτεί πριν κάτι χιλιάδες χρόνια. Ύστερα γνωρίσαμε τους καθηγητές : Οι μισοί έμοιαζαν αποτυχημένοι σκηνοθέτες με πολύ άσχημο γούστο στα ρούχα και στο κούρεμα. Ήταν σαν να είχαν να γαμηθούν χρόνια και να πλυθούν άλλα τόσα. Όχι όλοι βέβαια. Ήταν και ο ψυχοκοινωνιολόγος με το κομπολόι του που ήταν πιο νορμάλ. Είχαμε και μια γυναίκα, μια συγγραφέα, πανέμορφη και πανέξυπνη, που όλα τα αγοράκια την ερωτεύτηκαν -βέβαια και αυτή με κάθε ευκαιρία τους έδειχνε τι ωραία πόδια που έχει- μας έκανε αισθητική cinema. Στα χαρτιά βέβαια, γιατί όταν μπήκε για πρώτη φορά στην τάξη -και για να γνωριστούμε- μας έκανε καμία δυο ερωτήσεις παγκόσμιας ιστορίας κανείς δεν ήξερε και πολλά και έτσι η αισθητική κινηματογράφου έγινε παγκόσμια ιστορία.

- Πως γίνεται άραγε να κάνεις ταινία σε αυτή την γωνιά των Βαλκανίων αν δεν ξέρεις το σχέδιο ΜΑΡΣΑΛ;

Μας έλεγε.

Στην τάξη των σκηνοθετών πρέπει να ήμασταν καμία 60αρια άτομα. 40 αγόρια και 20 κορίτσια. Μη φαντάζεσαι ότι ήμασταν όλοι πιτσιρίκια. Έπαιζαν από 18 που ήμουν εγώ μέχρι 55 που ήταν ο Θανάσης. Ο Θανάσης ήταν ηθοποιός που ο καημένος δεν είχε κάνει τίποτα 37 χρόνια τώρα και αποφάσισε -αφού κανείς σκηνοθέτης δεν τον προτιμούσε στα casting που έτρεχε- να γίνει αυτός σκηνοθέτης και έτσι σίγουρα θα έδινε στον εαυτό του τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Πλάκα είχε ο άντρας της ηθοποιού που είναι πάρα πολύ γνωστή πλέον. Ξεκίνησε κάπως σαν : άντε γαμηθείτε όλοι σας και κατέληξε στο Tria poulakia kathodan. Τι πουλημένη που μου φαίνεται. Όχι ότι είναι κακό να είσαι γνωστός ηθοποιός αλλά στην αρχή επαναστάτης και μετά να γίνεσαι αυτό που κοροϊδεύεις; Λιγούρια που είπε και η κολλητή μου :
Aυτοί είναι οι χειρότεροι : κοροϊδεύουν και κριτικάρουν το σύστημα επειδή δεν μπορούν να μπουν και να τα κονομήσουν χοντρά, όταν το κάνουν ξεχνάνε με απίστευτη ευκολία το «αντί» παρελθόν τους ..xeftiles.

Τι να κάνει όμως και αυτή; Μάλλον έπρεπε να ζήσει κάπως. Ο νόμιμος άντρας της celebrity ηθοποιού λοιπόν, προσπαθούσε να γίνει σκηνοθέτης! Το αγόρι ζήλευε όλη αυτή την κουλτούρα που κουβάλαγε η χοντρογυναικούλα του και ήθελε να της μοιάσει. Στα κιλά της ψιλό έμοιαζε η αλήθεια είναι αλλά αυτό ήταν το εύκολο. Με 5-6 σουβλάκια την ημέρα και καθιστική ζωή και εσύ γίνεσαι ίδιος. Τώρα έπρεπε να γίνει και σκηνοθέτης, καλλιτέχνης.
Μια άλλη φάρα ήταν οι κάτοικοι του νησιού με τη γραμμή. Αυτοί ερχόντουσαν από εκεί κάτω γιατί δεν έπαιζε καν σχολή cinema στο κωλονήσι τους. Κάνανε παρέα μόνο μεταξύ τους και αν και μιλάγαμε την ίδια γλώσσα, όταν βρισκόντουσαν μεταξύ τους και αρχίζανε την πάρλα ούτε που καταλάβαινες τί έλεγαν οι κουμπάροι.
Είχαμε και έναν αλκοολικό καθηγητή που η μια στις τρεις λέξεις που έλεγε ήταν : tsipouro. Τον είχα 4 χρόνια και δεν μου έμεινε τίποτα άλλο από τη λέξη : tsipouro και φυσικά όταν πίνεις τόσο δεν σου μένει μυαλό να διδάξεις, αλλά θες μόνο να τη χώσεις κάπου. Τρώγαμε λοιπόν τρελή πεσιματική από αυτόν, εμείς οι κοπέλες αλλά και κάποια πιο τρυφερά αγοράκια, είχε γίνει εφιάλτης το μάθημά του και στο τέλος φυσικά δεν πάταγε κανείς να τον ακούει να μας λέει για το χωριό του και το tsipouro. Πεταμένα λεφτά!
Γενικά δεν ήταν και κανένας normal εκεί μέσα. Όλοι λίγο πολύ μια μικρή λόξα την είχαμε. Λόγω όμως και της σχολής την κάναμε λίγο πιο εμφανή για ευνόητους λόγους. Όλοι και όλες πιστεύαμε ότι είμαστε οι νέοι Σπίλμπεργκ τουλάχιστον. Βαριέμαι να σου λέω για τη σχολή. Αυτό που μου έμεινε είναι η ομαδικότητα που είχαμε και πραγματικά ήταν τόσο δυνατή αυτή η κατάσταση που μετά χαθήκαμε σχεδόν τελείως και μάλιστα είμαστε και ανταγωνιστές πια …το αντίθετο δηλαδή. Βέβαια οι φιλίες μένουν αλλά σίγουρα τίποτα δεν είναι το ίδιο όταν μπαίνει το χρήμα στη μέση.

Η Λύπη

Η Λύπη

Μια «φίλη» δούλευε σε μια πάρα πολύ γνωστή διαφημιστική εταιρία την pratanastasis. Εκεί τους είχαν 8-10-12 ώρες την ημέρα με κάτι πάνω από τον βασικό… Αν δουλεύεις έτσι κάθε μέρα δεν σου μένει και πολύς χρόνος για να ζήσεις. Σίγουρα αυτό το φτωχό κορίτσι από την επαρχία που το έλεγαν Λύπη δεν έμοιαζε να στενοχωριέται που δεν έπαιρνε τις υπερωρίες της και που ζούσε για ένα σαββατόβραδο αν δεν έπαιζε κάποιο PROJECT στην pratanastasis, βεβαίως βεβαίως, γιατί θα δούλευε και Σαββατοκύριακο και αργίες και μακάρι να είχε 8 μέρες η εβδομάδα γιατί : Δεν προλαβαίνω ,,,,

- Ρε Λύπη, της λέω, λίγα δεν σου δίνουν για τις ώρες που δουλεύεις;

- Μα τι λες;, μου κάνει, χτες μίλαγα με τον πρόεδρο της interphone

- Α ναι ε; Ε τότε πάω πάσο.

Κατάλαβες σε τι λούμπα έπεσε η μικρή; Νομίζει ότι επειδή μιλάει με όλους αυτούς τους, ας πούμε σπουδαίους, είναι και αυτή σπουδαία.
Σπουδαία είπα και εγώ. Είναι σπουδαίο να είσαι εργάτης και να νομίζεις ότι είσαι vip. Έτσι ό,τι λεφτά έβγαζε η Λύπη τα έσπρωχνε σε fancy ρούχα για να δείχνει πιο πολύ αφεντικό το Σαββατόβραδο που θα έβγαινε.
Να δίνεις τον μισό σου μισθό για ένα παντελόνι αυτό είναι καταναλωτισμός όχι μαλακίες.
Όλα λοιπόν στη ζωή αυτού του χαρούμενου κοριτσιού ήταν συνδυασμένα με την εταιρία. Από την προσωπική της ζωή μέχρι το e-mail της. Ανήκε ολοκληρωτικά στην pratanastasis.
To χοντρό ζευγάρι που είχε και έχει την εταιρία, δεν έχανε ευκαιρία να αναφέρει κάθε τόσο ότι τη Λύπη την είχαν σαν παιδί τους. Αυτό το σαν όμως ανάμεσα από το είχαν και το παιδί τους δεν καταλάβαινε η Λύπη.
Κόσμος και κοσμάκης είχε δουλέψει εκεί και από ότι κατάλαβα η Λύπη είχε θέσει ψηλά τον πήχη. Δεν γινόταν να προσλάβουν άλλον υπάλληλο εκεί μέσα αν δεν είχε σκοπό να απαρνηθεί την προσωπική του ζωή. Τους το έλεγαν καθαρά στην πρώτη κιόλας συνέντευξη :
Κοίτα η δουλειά είναι 8ωρο πενθήμερο, αν όμως τρέχει κάποιο Project, ίσως χρειαστεί να μένεις λίγο παραπάνω, να έρθεις και ένα σάββατο.

Όπως καταλαβαίνεις μόνο Project έτρεχαν εκεί μέσα και χρήμα στις τσέπες των χοντρών αφεντικών, που έλεγαν για το πισινάτο σπίτι που χτίζουν. Σε ερώτηση βέβαια που θα τους έκανες για λίγο καλύτερο μεροκάματο θα σου ανάφεραν ότι είναι στριμωγμένοι και η αγορά είναι λίγο περίεργη αυτό τον καιρό.

- Θα δούμε από τη νέα χρονιά.

Χωρίς φυσικά να σου προσδιορίζουν τη χρονολογία της νέας χρονιάς! Ήταν όμως τόσο ξεδιάντροποι που την ίδια μέρα, αργότερα, θα ανάφεραν για το πώς πάνε οι εργασίες στο μέγαρό τους και πως η πισίνα είναι ολυμπιακών διαστάσεων. Μάλλον είχαν σκοπό να παχύνουν κι άλλο και σου λέει : κάτσε να την κάνουμε μεγάλη τη γαμοπισίνα να μοιάζουμε στυλάκια εκεί μέσα και να πλατσουρίζουμε με τις πατσοαπλωτές μας άνετοι.
Η Λύπη, ξεχνώντας το σαν θα ονειρευόταν ότι μια μέρα θα είναι δικά της όλα αυτά μάλλον και συνέχιζε και συνεχίζει με την ίδια μανία να δουλεύει εκεί. Τι άλλο να κάνει όμως και αυτή; Τι;
Δεν γινόταν να έχεις στυλάκι συνδικαλιστικό εκεί μέσα. Κανά δυο που ήρθαν με τέτοιο στυλάκι έφυγαν πριν καν κλείσουν μήνα.

ΜΗΝ ΡΩΤΑΣ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Η pratanastasis ΓΙΑ ΣΕΝΑ
ΡΩΤΑ ΕΣΥ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ.

Κάτι τέτοιο ήταν το μότο τους.
Εκεί έκανα την camerawoman μια φορά στο τόσο που θέλανε κάνα γύρισμα. Δεν με πολυενοχλούσαν -η αλήθεια είναι- μιας και ήμουν καλή σε αυτό που έκανα και τα λεφτά τούς είχαν φανεί εντάξει. Γελάγαμε, κάναμε χαβαλέ, μου την ψιλοέπεφτε το αφεντικό, όλα normal. Φυσικά έγινα κώλος εκεί μέσα μιας και καθυστερούσαν να με πληρώσουν. Μου λέγανε σε ένα μήνα και γινόταν 2 και 3.

- Έλεος ρε παιδιά, τους είπα, έλεος.

Μου είπαν ότι θέλω ψυχίατρο! Άκου να δεις. Με έβγαλαν τρελλή επειδή ζήταγα τα λεφτά μου. Φυσικά και εγώ όμως είμαι τρελλή και τους έστειλα έναν φίλο ψυχίατρο μια μέρα να ζητήσει το φέσι. Του έδωσα μάλιστα και το δημοσιογραφικό μου κασετοφωνάκι για να ηχογραφήσει αυτό το ανεπανάληπτο σκηνικό. Τον βάζω μέσα στο αμάξι και τον αφήνω έξω από την πόρτα σχεδόν.

- Εδώ είναι, του κάνω, όρμα.

Πατάω το rec, βάζω το ρουφιανάκι στην τσέπη του και αυτός, πίνοντας έναν μύτο κόκα -ντάλα μεσημέρι στην Πατησίων- μπουκάρει. Η συνέχεια που θα δεις είναι η απομαγνητοφώνηση των όσων ακολούθησαν.

ΗΧΟΣ πόρτας που ανοιγοκλείνει




ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ

Καλημέρα.

ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Καλημέρα. Τι θα θέλατε;

ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ

Ονομάζομαι (ΝΑΙ ΚΑΛΑ) και είμαι ο ψυχίατρος της Μαρίας.

Σιγή 17 δευτερολέπτων.

ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Μισό λεπτό.

Ήχος : πλήκτρα τηλεφώνου

ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ (συνέχεια)

Κυρία Θέση. Έχει έρθει ένας κύριος εδώ πέρα που λέει ότι
είναι ο γιατρός της Μαρίας.
(παύση)
Ανεβαίνει η υπεύθυνη.

ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ
Ρουφώντας τη μύτη του

Μάλιστα.

Η κυρία Θέση φτάνει χτυπώντας τα χοντροπόδαρά της στα σκαλοπάτια.

ΘΕΣΗ

Ο κύριος;

ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Είναι ο Γιατρός που σας είπα.

Ήχος : κι άλλα πόδια ανεβαίνουν τη σκάλα

ΘΕΣΗ

Και τί θέλετε κύριε;


ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ

Θα ήθελα τα χρήματα που οφείλετε στην πελάτισσά μου η οποία νοσηλεύεται πλέον στην κλινική μου.


Σιγή 21 δευτερολέπτων.

ΘΕΣΗ
(ΠΡΟΣ ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ)

Μας έχει κόψει τιμολόγιο η κυρία Μαστραπά;



ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Ναι! Είναι (χ ποσό)

ΘΕΣΗ

Μάλιστα. Ωραία, κακόμοιρη γραμματεύς, δώσε στον κύριο
τα χρήματα και μην ξεχάσεις να κόψεις και απόδειξη πληρωμής.


Όπως λοιπόν καταλαβαίνεις ήθελα ψυχίατρο γιατί έριξα τρελό γέλιο μετά. Κάπως τους ήρθε το σκηνικό. Δεν είχαν συνηθίσει βλέπεις να αντιδρά κανείς στις αλλαζονικές ατάκες τους. Νομίζουν ότι όλοι τρώμε το παραμύθι ή ότι όλοι είμαστε με τα δάνεια να μας πνίγουν και δεν μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι. Δεν είναι όλοι όμως έτσι και δεν μιλάω μόνο για εμένα. Έχασα πολλά λεφτά φεύγοντας από εκεί αλλά κέρδισα τον αυτοσεβασμό μου και ίσως αυτοί εκεί στην πρατανάσταση να σκεφτούν μια δεύτερη φορά πριν προσβάλλουν κάποιον .

Γκάζωσέ το

Γκάζωσέ το

Σε μια εκπομπή αλλάζαμε τα αυτοκίνητα των ανθρώπων. Βρίσκαμε 1 κακομοίρη με ένα παλιό αυτοκίνητο και μέσα σε μια βδομάδα του το κάναμε καινούργιο. Το σχέδιο δούλευε ως εξής : Μας έστελναν γράμματα και φωτογραφίες του παλιού αυτοκινήτου και επιλέγαμε ανάμεσα από χιλιάδες γράμματα χαρτένια και e-mail που κατάφθαναν ποιό αμάξι θα αλλάξουμε.

Το θέμα ήταν ότι έπρεπε να παίζει και μια ιστορία.

Ιστορία, δηλαδή : το παλιό αμάξι που μου χάρισε η γιαγιά και είναι σαράβαλο, δεν έχω λεφτά όμως για κάτι νέο και αναγκαστικά κυκλοφορώ με την μπαχατέλα …

Στην αρχή που ξεκινήσαμε αυτό που κοίταζαν ήταν το αυτοκίνητο να είναι πολύ παλιό και να παίρνει διορθώσεις. Σιγά σιγά όμως επικεντρωθήκαμε στην ιστορία. Βλέπαμε ότι καμιά σημασία δεν είχε ούτε το αυτοκίνητο και πως θα το ανασκευάζαμε ούτε η δουλειά που κάναμε εμείς ως τεχνικοί.
Το μόνο που μετράει κάθε φορά είναι η ιστορία.

Θα στο πω πιο απλά: Είναι πιο πιασάρικο κάποιος γύρω στα είκοσι πέντε που έχει καρκίνο και θα πεθάνει σε κάνα εξάμηνο από το χρώμα του αυτοκινήτου.
Έτσι ψάχναμε να βρούμε τα γράμματα με τις μεγαλύτερες αρρώστιες.
Αυτό κι αν είναι αρρώστια. Το θέμα είναι ότι δεν φταίγαμε μόνο εμείς. Ο κόσμος που έβλεπε την εκπομπή προτιμούσε να παίζει μια τέτοια ιστορία.

- Εγώ φταίω; Αν θέλεις φίλε μου να βλέπεις ετοιμοθάνατους θα στους δώσω.

(αυτό είναι ένα θέμα βέβαια)
Πολλοί από αυτούς έκλαιγαν όταν έβλεπαν το νέο τους αυτοκίνητο.
Τώρα δεν ξέρω αν έκλαιγαν ακριβώς για το αυτοκίνητο αλλά σημασία έχει ότι έκλαιγαν. Και όταν έκλαιγαν τα νούμερα εκτοξεύονταν –αρρώστια.
Ο κόσμος δηλαδή γούσταρε και έβλεπε πιο πολύ -άρα η διαφήμιση, στο διάλειμμα, (break, mpliah) είχε καλύτερο αποτέλεσμα και άρα τα λεφτά ήταν πιο πολλά.

Οπότε στο γύρισμα μόλις κάποιος βούρκωνε, ο σκηνοθέτης φώναζε στα ακουστικά που φορούσαν οι cameramen :

- Κοντινό. Κοντινό.

Η παρουσιάστρια με τη σειρά της γύρναγε με τρόπο και έλεγε προς τις κάμερες, αλλά και προς τον παίκτη:

- Παιδιά ας μην τραβάμε τώρα. Aς σεβαστούμε αυτή την προσωπική στιγμή
(τώρα για ποιά προσωπική στιγμή μίλαγε το κορίτσι με 6 κάμερες να γράφουν 25 καρέ το δευτερόλεπτο, δεν καταλάβαινα)

Βέβαια πριν από κάθε γύρισμα μας είχε εξηγήσει πως αυτή η φράση :

Παιδιά ας μην τραβάμε τώρα. Aς σεβαστούμε αυτή την προσωπική στιγμή

θα κόβεται στο μοντάζ και θα είναι το συνθηματικό για να κάνουμε κοντινά πλάνα.
Απίστευτο! Δούλευε!
Έμαθα λοιπόν σχεδόν όλες τις αρρώστιες, τις ανίατες, αυτές που δεν γιατρεύονται ούτε στα ξωκλήσια που έχουν απέξω τα νοσοκομεία. Από μικρό κορίτσι σιχαίνομαι τους γιατρούς τα νοσοκομεία και όλη αυτή τη μίζερη κατάσταση. Φαντάζομαι δεν είμαι η μόνη αν εξαιρέσεις τους γιατρούς και τις νοσοκόμες. Για αυτό, δεν ήθελα ποτέ να γίνω γιατρός ή κάτι ανάλογο. Πήγα λοιπόν και έγινα σκηνοθέτης τηλεόρασης. Εκεί όμως κοίταζα τις αρρώστιες και διάβαζα πολύ αναλυτικά τι κάνει η κάθε μία για να μπορέσω να τα πω στην παρουσιάστρια και στο επιτελείο. Προτιμούσαμε να είναι κάτι γρήγορο, φαντάζομαι η παρουσιάστρια θα παρακάλαγε να μας πεθάνει και κανένας πάνω στο γύρισμα...
Αίσχος, σκεφτόμουν κάθε βράδυ που γύριζα σπίτι, ντροπή.
Για κάνα δύο χρόνια με είχε πάρει πραγματικά από κάτω. Δεν γίνεται να διαβάζεις, να ψάχνεις να διαβάσεις, τα γράμματα όσον ήταν άρρωστοι για να τους βγάλεις στην εκπομπή. Και όμως γίνεται. Όταν τα λεφτά είναι καλά κάτι τέτοια ηθικά διλήμματα τα παρακάμπτεις πολύ εύκολα. Τουλάχιστον στην αρχή. Όχι ότι μετά έχεις κάποιον ηθικό δισταγμό αλλά κουράζεσαι. Αφού λοιπόν κουραστείς τα ρίχνεις όλα στην ηθική. Πολύ εύκολο και πραγματικά πολύ αληθινό. Δούλεψε με μένα μια χαρά. Σε αυτή την εκπομπή δεν ήμουν εγώ το μεγάλο κεφάλι όπως καταλαβαίνεις. Έτσι είχα πολύ κόσμο πάνω από το κεφάλι μου. Με όλους αυτούς, που δεν ξέρω πώς είχαν βρεθεί τόσο ψηλά, τα πήγαινα πολύ καλά και μάλιστα κάνουμε και χαβαλέ.
Είχα πάει και σπίτι της παρουσιάστριας που ήταν κοντά στην θάλασσα. Ήταν τόσο όμορφη και τόσο πλούσια (και γινόταν ολοένα και πιο όμορφη και πιο πλούσια) που όλος ο κόσμος ήταν στα πόδια της για κάνα δύο χρόνια.
Θυμάμαι μια φορά είχαμε πάει για ένα αυτοκίνητο στα νότια προάστια. Εκεί ήταν ένας πατέρας που ήθελε να φτιάξει το παλιό του αυτοκίνητο. Ήταν ένα μικρό βαν της δεκαετίας του 70 -και πολύ που χεστήκαμε για το αυτοκίνητό του.
Το θέμα ήταν ότι είχε δύο γιους: ο ένας γύρω στα 22 και ο άλλος γύρω στα 28.
Ο 28 πριν δύο μήνες είχε ανακαλύψει ότι έχει καρκίνο κάπου στον οισοφάγο. Αυτό ήταν. Ο πατέρας είχε πάθει πανικό. Μας είπε την ιστορία με το νι και με το σίγμα και φυσικά και χωρίς κάμερες αλλά και με τις κάμερες. Δεν το έκανε από αφέλεια. Κόντευε να τρελαθεί. Προσπαθούσε να φτιάξει το κέφι του μελλοθάνατου παιδιού του και φυσικά ήλπιζαν ότι όλα θα πάνε καλά. Αυτό ήταν από τα πρώτα επεισόδια που κάναμε και πραγματικά από τότε πέρασαν χρόνια. Δεν ξέρω τι έγινε ο μικρός με τη μεγάλη αρρώστια. Το σκεφτόμουν συνέχεια και ήθελα να πάρω τηλέφωνο αλλά αυτό έγινε μετά από ένα χρόνο και ήταν δύσκολο να τηλεφωνήσω να ρωτήσω τι κάνει ο μικρός Πανάγιο μήπως και δεν είχε πια ζωή. Έτσι δεν έμαθα ποτέ. Θέλω όμως ακόμα να πάρω τηλέφωνο, δεν το έχω πια και ντρέπομαι να ψάχνω μέσω συνεργατών και τέτοια μετά από χρόνια, να πάρω, να μάθω, τρέχα γύρευε. Ούτε καν όνομα δεν θυμάμαι. Άσε που δεν θα το έχει και κανείς πια.

Όπως βλέπεις λοιπόν εκτός από τα ιατρικά παρελκόμενα που βγάζουν πολλά χρήματα με αυτές τις αρρώστιες, έβγαζα και εγώ, αλλά και όλοι μου οι συνάδελφοι. Ήμασταν δημοσιογράφοι, τεχνικοί της τηλεόρασης, σκηνοθέτες. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις αλλά για δυο τρία χρόνια είχα κάθε μέρα φαγητό στο πιάτο μου από όλη αυτή την κατάσταση, μπορούσα να πάω ένα σινεμά, να πιω ένα ποτό. Βέβαια όλοι αυτοί οι άνθρωποι με είχανε στοιχειώσει και έπινα πιο πολύ και κάπνιζα πιο πολύ. Είμαι πολύ ευαίσθητη απ' ότι φαίνεται για την τηλεόραση. Μου το έλεγαν : θέλει στομάχι. Μπορεί να ήταν επειδή δεν είχαν συνηθίσει ακόμα, όπως μου έλεγαν και γιατί, όπως καταλαβαίνω το όλο σχέδιο κάπως έτσι λειτουργεί.

Η παρουσιάστρια στην αρχή ήταν πολύ καλή με όλους. Καθώς όμως η εκπομπή πήγαινε πολύ καλά και ο κόσμος την χαιρέτισε στο δρόμο, άλλαξε. Δεν ξέρω κι εγώ τι στο διάολο έπινε. Μας μιλάγε λες και σε ζώα. Και τι να κάνεις;
Δεν ήταν όλοι έτσι βέβαια, δεν καταπίνουν όλοι τις προσβολές για ένα κομμάτι ψωμί. Γιατί για ένα κομμάτι ψωμί δουλεύαμε -πενιχρά χρήματα που δεν σε φτάνουν να βγάλεις τον μήνα. Ένας συνάδελφος μια φορά δεν άντεξε σε μια μικρή προσβολή. Είναι από αυτές τις προσβολές που στη δουλειά μπορείτε να τις ανεχτείτε και φυσικά το βράδυ να συζητήσετε με τους φίλους σας και να πείτε πόσο άδικο είχε αυτός που την ξεστόμισε όλοι θα συμφωνήσουν και όλοι θα καταλάβουν γιατί δεν γύρισες να πεις κάτι. Αυτός όμως όταν η παρουσιάστρια του είπε :

- Από ποιο χωριό έχεις εισέλθει εδώ ρε βλάχο;

Τα έκανε όλα πουτάνα. Φώναξε σαν τρελός στην παρουσιάστρια που έφυγε και έκλαιγε στο αυτοκίνητό της μέχρι να τις τελειώσουν τα υγρά. Ύστερα βγήκε, πήρε δύο μικρά μπουκάλια νερό, ήπιε το ένα αμέσως, μπήκε στο αμάξι και άρχισε να κλαίει πάλι. Εμείς γελάγαμε, κρυφά βέβαια και αγχωνόμασταν πότε θα ξεκολλήσει η παρουσιάστρια να κάνουμε και τα τελευταία πλάνα να πάμε σπίτια μας. Το παλικάρι όμως έφυγε και δεν τον ξαναείδα. Δεν κατάφερε να δουλέψει στην τηλεόραση ποτέ ξανά. Το νέο μαθεύτηκε και κανείς δεν θέλει στην παραγωγή του κάποιον που να βρίζει την παρουσιάστρια. Απ' ότι έμαθα δύο χρόνια αργότερα αγόρασε ένα μαγαζί με ψιλικά και πουλάει τσιγάρα. Θα έχει τρελή δουλειά. Σκέψου κάνω δύο τρία πακέτα την ημέρα. Από τα ελαφριά όμως. Τρώγαμε τις προσβολές και λέγαμε ευχαριστώ που μας ταΐζετε. Κάπως έτσι πάνε αυτά μάλλον μέχρι να φτάσεις στο όριο σου, να τα παρατήσεις όλα και να γράψεις ένα βιβλίο.
Και ξέρεις κάτι Remy? Ναι εσύ που αλλάζεις τα φώτα στα αμάξια μας; Δεν είμαι εγώ μαλάκω. Εσύ είσαι. Απλά ενώ εσύ ποτέ δεν μου είπες γιατί εγώ θα στο πω και όχι, ακόμα καλύτερα θα στο γράψω μήπως και χρειαστεί να το ξαναδιαβάσεις :
Είσαι γιατί έγινες από το περίττωμα του 1984. Από αυτό που όλοι λένε Έλεγχο και μας το περνάς για τί; Για τί;
Άσε τα παιδιά να κλαίνε ρε.
Αφήστε τα ήσυχα ρε στον πόνο τους. Χρυσώνετε το χάπι; Και οι μαλάκες που σας βλέπουμε.
Αμμοδύτης ξέρεις τι είναι; Ε; Ξέρεις τι είναι ο αμμοδύτης; Η οχιά, viper my friend, με την British προφορά μου.

*********************
Σκέφτομαι ότι θα είχε ενδιαφέρον να πάρω συνεντεύξεις από όλους τους γνωστούς- φίλους που έχουμε δουλέψει μαζί όλα αυτά τα χρόνια. Δεν θα τους πω τίποτα όμως -θα το κάνω κρυφά- θα βάλω το δημοσιογραφικό μου κασετοφονάκι στην τσέπη και θα συζητήσουμε. Όλοι με αυτόν τον τρόπο θα πουν την αλήθεια...Έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον …αυτό θα ήταν πραγματικά ενδιαφέρον.

Ενοικιαζόμενα ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Ενοικιαζόμενα

Δουλεύω από τα 22 στην τηλεόραση και έχω δει με τα ματάκια μου απίστευτα πράγματα :
Ξεκίνησα με έναν γκόμενο που είχα τότε -τον Δημήτρη. Ήταν 27 και εγώ 22. Δούλευε ως καμεραμάν σε ένα μεγάλο κανάλι στις ειδήσεις έξω. Αυτό σήμαινε ότι είχαμε ένα αυτοκίνητο και τρέχαμε από θέμα σε θέμα, από ρεπορτάζ σε ρεπορτάζ :
Στις 10 μιλάει ο υπουργός οικονομικών στο τσιφλίκι του και κατά τις 14 :00 πρέπει να είστε στην κεντρική πλατεία που θα μιλήσει ο δήμαρχος. Εκεί θα σας περιμένει ένα link. (το link είναι το φορτηγάκι με το «δορυφορικό πιάτο» που στέλνει το σήμα –εικόνα, ήχο- στο κανάλι). Πιο απλά : σου δίνουν ένα καλώδιο και το συνδέεις στην κάμερα. Το σήμα έβγαινε ζωντανά σε όλη την χώρα.
Είχαμε ως βάση ένα γραφείο που καθόμασταν και περιμέναμε να χτυπήσει το τηλέφωνο και να πάμε στο θέμα. Εγώ έκανα την ηχολήπτρια αλλά μιας και δεν ήξερα και πολλά ο Δημήτρης τα έκανε όλα. Όταν φτάναμε στο θέμα γινόταν χαμός. Όλα τα κανάλια είχαν στείλει εκεί κάμερες. Το τι ξύλο έπεφτε και πέφτει -σπρωξίματα και βρισιές που ποτέ δεν θα δεις- για να έχεις μέσα στο πλάνο σου αυτόν που μίλαγε δεν περιγράφεται. Τίποτα από όλα αυτά δεν φτάνει στα μάτια του τηλεθεατή. Ήταν και είναι μια σωστή παράνοια, μια παρωδία της ζωής.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ : περιπατεί ο υποψήφιος δήμαρχος στις γειτονιές της ασχημούπολης… Τρέχαμε από πίσω του λες και κάτι έκανε. Ήταν γελοίο το σκηνικό. Με έκανε να σιχαθώ όλο τον κόσμο ..πίστεψέ με το να σπρώχνονται 10-15 cameramen στο δρόμο, που δεν χώραγε καλά-καλά τον χοντρο Υποψήφιο, για να τραβήξουν μια εικόνα χωρίς νόημα είναι γελοίο.
Το πιο πιασάρικο είναι ότι εμείς δουλεύαμε ας πούμε για το μεγαλύτερο κανάλι της χώρας αλλά δεν μας πλήρωνε αυτό κατευθείαν :
Είχε δώσει την δουλειά σε ένα τύπο που είχε την κάμερα και το μικρόφωνο …του έδινε ένα ποσό για να έχει ένα συνεργείο 8-10 ώρες την ημέρα ή και 2 και 3 συνεργεία… Αυτός έπαιρνε τα λεφτά από το κανάλι και τα έδινε σε εμάς. Όχι όλα φαντάζομαι. Φυσικά καμία ασφάλεια και καμία υπερωρία και φυσικά για αυτό το κανάλι δεν μας πλήρωνε κατευθείαν …μόνο την ασφάλεια να βάλεις ξέρεις ποσά λεφτά είναι; Άσε που 10 ώρες την ημέρα στο δρόμο όλο και κάτι μπορούσε να σου συμβεί -κάποιο ατύχημα. Τι λες εσύ; Θα έπαιρνε το κανάλι την ευθύνη για το εργατικό ατύχημα; Δεν νομίζω. Οπότε μια χαρά ήταν για όλους. Για όλους εκτός από εμένα, που μετά από έξι μήνες παράτησα και τη δουλειά και το γκόμενο. Είπα ότι αυτός με τέτοια δουλειά που κάνει είναι μαλάκας και μου το κρύβει. Δεν είναι ότι έφταιγε η δουλειά αλλά δεν ήθελε και να κάνει και τίποτα καλύτερο. Την είχε καταβρεί. Ονειρευόταν να πάρει κάμερα και να την νοικιάζει αυτός για λογαριασμό των καναλιών. Μεγάλη φιλοδοξία. Τον εκμεταλλεύονταν, το ήξερε, και το κόλπο που έμαθε ήταν να κάνει και αυτός το ίδιο. Σπουδαία φιλοδοξία :
Θέλω όταν μεγαλώσω να εκμεταλλεύομαι όπως με εκμεταλλεύτηκαν..
Δεν το έλεγε έτσι, αλλά αυτό ήταν το νόημα, αυτό καταλάβαινα εγώ…

- Ρε, του λέω μια φορά όταν πλημμύριζε το ποτάμι και περιμέναμε να κάνουμε το πλάνο που θα κλείσει ο δρόμος από το νερό,

ρε δεν μπορώ να περιμένω μέσα στο αμάξι να πλημμυρίσει ο ποταμός.

- Χαζή είσαι, μου λέει; Καθόμαστε και πληρωνόμαστε.

Το είπε με έναν καφέ και ένα τσιγάρο στο χέρι και κατάλαβα ότι ήταν ευτυχισμένος. Και γιατί να μην είναι; Οι περισσότεροι μπορεί να χαίρονταν. Υπολόγιζε το βράδυ ότι μπορεί να έχουμε σηκωθεί από τις 7 και να γυρίσαμε σπίτι στις 18 αλλά 4-5 ώρες καθόμασταν. Εκείνη την εποχή είχα δει από κοντά όλους τους υπουργούς. Πήγα σε όλα τα κόμματα και μίλησα με όλους τους καλλιτέχνες και όλα αυτά μέσα σε 6 μήνες. Οι υπουργοί ήταν οι καλύτεροι. Είμαστε τώρα στο υπουργείο που ασχολείται με τον πολιτισμό και τελειώνει η συνέντευξη της υπουργού, μια βουβάλα 150 κιλά,

που είμαι σίγουρη ότι άλλη καρέκλα δεν θα την χώραγε στο υπουργικό κτήριο παρά μόνο αυτή του υπουργού γιατί απλά ήταν η πιο μεγάλη.

Καθώς λοιπόν μαζεύουμε τα μπαγκάζια μας που είχαν ένα, όχι αμελητέο βάρος, εεεε και πάμε να φύγουμε με το ασανσέρ, νταράαααν : έρχεται δίπλα η βουβάλα γαμωυπουργός με δυο φουσκωτούς
(αν είχα ταβέρνα και έμπαιναν και οι 3 μέσα θα έκανα πάρτι)
Φτάνει λοιπόν το ασανσέρ και ο ένας φουσκωτός μας λέει ότι πρέπει να φύγει η υπουργός πρώτα. Πήραν το ασανσέρ και σκεφτόμουνα :

Μα είχαμε έρθει πρώτοι.

Μα έχουμε πράγματα στα χέρια με βάρος.


Ούτε καν ξεστόμισα κάτι.

Δεν έγινε και τίποτα δα θα μου πεις. Η υπουργός βιάζεται. Εμένα όμως με πείραξε πολύ αυτή η χρήση της εξουσίας που έκανε η χοντρή απροκάλυπτα και ανάγωγα.

Αλήθεια μωρή πατσαβούρα είσαι η υπουργός και εγώ είμαι η μαλάκο της υπόθεσης;

Ναι ήμουν από ότι φαίνεται και να έχω τον Δημητράκη να χαμογελά και να τον φαντάζομαι το βράδυ με τους φίλους του να τους λέει :

γνώρισα και την υπουργό σήμερα.

Ένα πρωινό είχε προκύψει ένα θέμα στην επικαιρότητα κάτι πολύ σοβαρό μα πάρα πολύ σοβαρό (του τύπου για κάποιο γκάλοπ που έδινε προβάδισμα σε κάποιος κόμμα μισή ποσοστιαία μονάδα). Έπρεπε λοιπόν να πάρουμε κάποιες δηλώσεις από κάποιους υπουργούς, βουλευτές και άλλους. Μας ερμήνευσε ο παραγωγός των ειδήσεων από το κανάλι να είναι όλοι όσοι θα μιλήσουν όρθιοι.

- Οk man, είπε ο Μητσάρας

Φουλάραμε βενζίνα και ξεκινήσαμε μέσα στο καυσαέριο την περιπλάνησή μας στα γραφεία των εκλεκτών αρχόντων. Αφού κάναμε 5-6 τέτοιες δηλώσεις φτάσαμε στο γραφείο ενός υπουργού. Του βάζω λοιπόν το μικρόφωνο και αυτός καπάκι κάθεται.

- Συγγνώμη, του κάνει ο dim, αλλά αν γίνεται να είστε όρθιος.

- Όρθιος;

- Ναι όρθιος σας παρακαλώ επειδή έτσι μας είπαν από το κανάλι και το κάναμε σε όλους μέχρι τώρα.

- Δεν σηκώνομαι τώρα.

- Μας σας παρακαλώ μου είπανε από το κανάλι, επαναλαμβάνει ο δικός μου.

- Έλα μωρέ, κάνει, το ίδιο είναι.

- ΕΕΕ ξέρετε, συνεχίζει ο Δημητράκης…

Ο υπουργός μόλις είδε ότι επέμενε ο καημένος ο Δημήτρης, τα ψιλοπήρε και πέταξε την θεϊκή ατάκα :

ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ, ΕΓΩ ΘΑ ΠΩ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ

Λούφαξε ο Μητσάρας. Εμένα δεν με ένοιαζε, δεν πάει να τα πει και να κάθεται και ανάποδα. Απλά η ατάκα μέτρησε. Τι να πεις εκεί; Μόνο αν είσαι και εσύ υπουργός ή πρωθυπουργός σε παίρνει να μιλήσεις.
Δεν έχει νόημα να πω το όνομά του γιατί όλοι πάνω κάτω το ίδιο είναι.
Τι να σου λέω τώρα. Το χειμώνα αυτοί δεν πατάνε σε απλά χαλιά. Αν δεν έχει πάχος 250 χιλιοστά δεν ανεβαίνουν. Από τα χαλιά στα χλιδάτα αμάξια και μετά στις επαύλεις τους.
Ένα βράδυ, μιας και η βάρδια καμία φορά ξεκινούσε το μεσημέρι και τελείωνε αργά τα μεσάνυχτα, δουλεύαμε για μια εκπομπή ζωντανή του καναλιού.
Αυτό που έπρεπε να κάνουμε ήταν να πάμε στο σπίτι ενός βουλευτή, όπου εκεί θα μας περίμενε το Link που προανέφερα. Θα έβγαινε σε παράθυρο ο τυπάκος. Απλό φαινότανε και το είχαμε κάνει πολλές φορές.
Θα κάνω μια μικρή παρένθεση να σε κατατοπίσω για τον ήχο. Την εικόνα και τον ήχο τη μεταδίδαμε, χάρη στο πιάτο ξαναξαναείπα. Αν έχεις προσέξει όμως οι δημοσιογράφοι, που είναι πολλές φόρες στο δρόμο -ή κάπου έξω τέλος πάντων- έχουν ένα ακουστικό που ακούν.
Το μαραφέτι που λένε link είναι μόνο για να στέλνει σήμα και όχι για να δέχεται. Έτσι τις περισσότερες φορές χρησιμοποιούν το κινητό τους. Τους παίρνουν δηλαδή, τους δημοσιογράφους τηλέφωνο από το studio–κανάλι, βάζουν το hands free τους και ακούν άριστα. Αρκετές επίσης φορές, όταν το ζωντανό βγαίνει από κάποιο σπίτι χρησιμοποιούν την ίδια την τηλεόραση για να πάρουν ήχο. Είναι πολύ απλό. Βάζεις το ακουστικό με ένα μακρύ καλώδιο στην έξοδο των ακουστικών της τηλεόρασης. Οπότε όταν θα μιλήσει ζωντανά ο παρουσιαστής θα τον ακούσει μέσα από την TV.
Στο σπίτι αυτό λοιπόν που βρεθήκαμε μιας και είχε τηλεόραση -και πως αλλιώς θα γινότανε- πήραμε ήχο από εκεί (επιστροφή το λένε και θα έχεις ακούσει τη φράση «δεν έχω καλή επιστροφή ήχου»).
Τέλεια λοιπόν. Έβαλα τα βισματάκια, έδωσα στο βουλευτή το ακουστικό του, βάλαμε το κανάλι που ήταν η εκπομπή σε λίγο και όλα δούλευαν ρολόι. Εδώ έρχεται η ανατροπή. Ήταν χειμώνας, έξω χιόνιζε. Πλάκα κάνω δεν χιόνιζε αλλά ήταν χειμώνας. Τρίτη ή Τετάρτη και είχε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδόσφαιρου όπου έπαιζε η πρωταθλήτρια ομάδα της χώρας μου με την πρωταθλήτρια της γειτονικής χώρας. Αν κερδίζαμε ή φέρναμε ισοπαλία περνάγαμε στην επόμενη φάση. Ο βουλευτής ήταν προσκολλημένος σε αυτό τον αγώνα όπως και όλοι μας εκεί μέσα. Κάθε λίγο και λιγάκι αλλάζαμε το κανάλι να δούμε μήπως και ξεκίνησε η εκπομπή μας, μιας και ήταν σε άλλο τηλεοπτικό σταθμό. Ο ποδοσφαιρικός αγώνας ήταν στο απόγειό του. Ήθελε 3-4 λεπτά να τελειώσει, ήμασταν πίσω στο σκορ αλλά πιέζαμε –με το γνωστό γιόμα– όλη την ώρα. Ο βουλευτής να βρίζει :

- Πάρε τα πόδια σου ρε μαλάκα (όνομα ποδοσφαιριστή)

- Παίξτε ρε ρεμάλια που παίρνεται τα εκατομμύρια και σέρνεστε, φώναζε ένας τεχνικός του Link.

Σε κάποια στιγμή, και μάλλον ο Δημήτρης το έκανε αλλάζει το κανάλι και βάζει τον σταθμό της εκπομπής μας. Βλέπουμε τότε το σπίτι που είμαστε και κοντινό πλάνο τον βουλευτή, η κάμερα ήταν στημένη από πριν εννοείται, παθαίνουμε πανικό.
Ακούμε τον παρουσιαστή από το studio,

- Καλησπέρα από τον Γέρακα κύριε βουλευτά.

Ο βουλευτής πετάγεται από το σοκ στον αέρα και του φεύγουν μικρόφωνα και ακουστικά. Ασυναίσθητα μας πιάνουν όλους τα γέλια. Όλους εκτός από τον Μητσάρα που τρέχει και ξαναβάζει το ακουστικό και το μικρόφωνο-ψείρα στο βουλευτή. Που τρεκλίζει :

- Κα κα κα κα κα καλησπέρα.

Πιστεύω ούτε καν ο σκηνοθέτης της εκπομπής παρακολουθούσε την εκπομπή του, γιατί θα μας έπαιρνε ένα τηλέφωνο να μας πει :

- Πείτε του να μην βρίζει, αλλάξτε κανάλι.

Ήταν κάτι ανεπανάληπτο. Τελικά ποτέ δεν ισοφαρίσαμε και ο βουλευτής τις ίδιες μαλακίες που λένε όλοι είπε. Δεν έμαθα ποτέ αν ακούστηκε κάποια βρισιά τους στον αέρα.
Νομίζω δεν έβλεπε και κανείς την εκπομπή εκείνη την στιγμή για να μου πει. Πόσο άγχος είχαν μερικές μέρες εκείνο τον καιρό. Παρακάλαγα να μην συμβεί κάτι γιατί αν γινόταν κάτι «έκτακτο» έμπαιναν όλοι σε έναν πυρετό. Λες και αν το μάθαινε ο κόσμος την άλλη μέρα κάτι έγινε. Ας πούμε ένας υπουργός έσπασε το πόδι του ένα βράδυ παραπατώντας στον πάγο των βορείων προαστίων. Αποτέλεσμα : ατέλειωτες ώρες έξω από το νοσοκομείο για τη δήλωση των υπευθύνων γιατρών. Που αν δεν έχεις προσέξει ούτε οι γιατροί ούτε τα νοσοκομεία είναι συνηθισμένα όταν μιλάμε για υπουργούς.

Εγώ δεν ήξερα καν ότι υπάρχουν αυτά τα νοσοκομεία στην πόλη μου.

Ανακοινωθέν και παραανακοινωθέν και δεν πάει να του κοπεί και το πόδι από τα αρχίδια του μαλάκα.
Όλα αυτά τα υπέροχα σκηνικά μπορείς να ζήσεις πολύ εύκολα. Δεν χρειάζεται ούτε σπουδές ούτε τίποτα, για να κάνεις τον ηχολήπτη σε ενοικιαζόμενο συνεργείο, όπως το λένε. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ανοίξεις την εφημερίδα με τις αγγελίες. Τόσο απλά. Κοίτα δεν θα βρεθείς να κάνεις πλάνα του πρωθυπουργού αμέσως, μιας και αυτός έχει το δικό του συνεργείο, αλλά πολιτικούς και ότι μαϊντανό θες θα τον δεις.

*********************************************************************

The true show is history

The true show is history

Σε κάποια φάση πριν μερικά χρόνια με παίρνουν τηλέφωνο από την μεγαλύτερη εταιρία παραγωγής και μου λένε :

- Ετοιμάζουμε μια καινούργια εκπομπή που θα κάνει πάταγο έλα να την μοντάρεις.

Είμαι και μοντέρ moter, μάλιστα και πολύ καλή από ότι λένε.

Πάω λοιπόν στο studio ένα μεσημεράκι για ραντεβού, να δω τι παίζει, να μιλήσουμε και για λεφτά.

Τώρα λένε μην δαγκώνεις το χέρι που σε ταΐζει. Άραγε ποιοι το λένε αυτό;

Συγγνώμη αλλά αυτό σε χτυπά πρώτο, όποτε κοίτα.

- Τι γίνεται καλά; Λέω.

- Όλα καλά μου λένε.

- Λοιπόν….

- Ωραία μου κάνουν γυρίζουμε μια εκπομπή που λέγεται

‘The true show is history’
- !!!

Λοιπόν αν ήθελες να βρεις κάποιον να του πεις ένα ευχαριστώ ή αν είχες χάσει τη μάνα σου ρε baby για καμία δεκαετία πήγαινες εκεί και σου φέρναμε όποιον ήθελες. Μιλάμε άλλη φάση. Πολύ κλάμα πολύ πόνος πολύ νοσταλγία πολύ μελό, όλα πολύ και όλα στενάχωρα με μουσική επένδυση να κόβεις φλέβες θα μόνταρα μαζί με τον αρχισυντάκτη κάθε μέρα. Από λεφτά άστο καλύτερα μιλάμε για ένα από τα μεγαλύτερα κανάλια και εν έτη 2002 έπαιρνα 5 ευρώ την ώρα και με δικιά μου ασφάλεια που πλήρωνα 12 μήνες ενώ δουλειά εκεί θα είχα 8 ας πούμε max.

Οι καθαρίστριες που πολύ καλά κάνουν έπαιρναν τότε γύρω στα 6 / hour.

Φοράω γυαλιά μετά από αυτή την εκπομπή. Αλλά είχα ανάγκη χρήματα και συνδικάτο δεν παίζει να τους έλεγα.

- Ρε παιδιά καλύτερα χρήματα, είπα στον παραγωγό βέβαια αλλά :

- Δεν βγαίνω, δεν βγαίνω, σε παρακαλώ μην με αγχώνεις, αν είναι να πάρω ένα πιτσιρικά να του δίνω 3-4 / hour, εγώ για σένα το κάνω κούκλα μου.

Όπως φαντάζομαι καταλαβαίνεις ήθελα χρήματα και όχι χρήματα για καμία μεγάλη ζωή. Χρήματα για να φάω και να μένω κάπου. Βασικές ανάγκες. Δευτέρα πρωί ξεκίνησα. Μου έφερνε τις κασέτες ο β βοηθός του βοηθού σκηνοθέτη. Της έβαζα στο video που ήταν συνδεδεμένο με τον υπολογιστή και τις «φόρτωνα». Μετά τα έβαζα όλα σε μια σειρά και περίμενα τον αρχισυντάκτη. Η δουλειά με τον αρχισυντάκτη έχει ως εξής : ας πούμε μια συζήτηση κρατάει μια ώρα και δέκα λεπτά. Η εκπομπή όμως είναι 45 λεπτά. Ο αρχισυντάκτης θα διαλέξει τα πιο ουσιώδη από αυτά που λένε. Αυτό γίνεται σε όλες τις εκπομπές που δεν είναι ζωντανές. Στις ζωντανές, αλλά και στις κονσέρβες φυσικά, ο αρχισυντάκτης μιλάει και στον παρουσιαστή (όχι πάντα βέβαια και όχι σε όλους) – του ψιθυρίζει, λοιπόν, στο αυτάκι του– για το τι θα πει, πως και αν πρέπει να το πει. Να τον σταματήσει κιόλας από καμιά μαλακία που πάει να κάνει. Μεγάλη ιστορία αυτό. Ίσως θυμάσαι που είχαν δει και τον πρόεδρο της υπερδύναμης ,τότε ήταν ο G.W.B. (μακριά από εμάς) σε ένα debate με ένα ακουστικάκι στο αυτί να παίρνει εντολές για το τι θα πει από κάποιον πιο έξυπνο μάλλον. Κανονικά πιόνια δηλαδή. Το θέμα όμως της ουσίας που προανέφερα είναι ότι η ουσία είναι σχετική. Δηλαδή πολλές φορές κάποιος λέει κάτι που δεν πρέπει να ακουστεί. Αυτό στο μοντάζ βγαίνει έξω και κοίτα πόσο απλά : Υπάρχουν ας πούμε 5-6 κάμερες. Μια κάμερα γράφει συνέχεια σε κοντινό πλάνο τον παρουσιαστή, μια άλλη κάμερα γράφει συνέχεια κοντινό πλάνο τον καλεσμένο. Μια τρίτη κάμερα γράφει πλάνο το κοινό. Μια άλλη γενικό όλο το studio και ούτω καθεξής.
Όταν ο καλεσμένος λοιπόν αναφερθεί σε κάποιο γεγονός, που δεν συμφέρει κανέναν να ακουστεί, τότε βγάζουμε το πλάνο του καλεσμένου, βάζουμε ένα πλάνο της παρουσιάστριας, μετά ένα πλάνο του κοινού και μετά πάλι ένα πλάνο του καλεσμένου. Αυτά τα κάνουμε στην εικόνα.
Στον ήχο τώρα : καθώς ο καλεσμένος μιλάει, λίγο πριν ξεκινήσει να πει αυτό που δεν θέλουμε, το κόβουμε. Πάμε λίγο παρακάτω όπου τον βρίσκουμε να λέει κάτι άλλο. Πετάμε όλη την πρόταση ή τις προτάσεις που δεν μας άρεσαν και το κολλάμε με το τελευταίο πράγμα που έλεγε και που δεν μας ενοχλεί.
Το δύσκολο σε όλο αυτό είναι να έχουν ένα νόημα αυτά που λέει. Αλλά με λίγη εξάσκηση δεν είναι και τόσο δύσκολο μιας και στα πράγματα που αναφερόμαστε υπάρχει μια νοηματική συνέχεια.
Μια φορά λοιπόν σε αυτή την κωλοεκπομπή καλεσμένoς ήταν ένας hyperπαππούλης. Αυτός είχε επιζήσει από τη μικρασιατική καταστροφή. Ήταν τότε βέβαια πολύ μικρός αλλά είχε κάποια μνήμη από τα γεγονότα. Κάποια πολιτικός «έψαχνε» να τον βρει να του πει -και καλά- ένα μεγάλο ευχαριστώ που υπάρχει. Η αλήθεια είναι ότι ήθελε να προβάλλει το βιβλίο της και πολύ καλά χρησιμοποίησε την εκπομπή δήθεν αν τον βρει να του πει thanks dude granny. Σε κάποια στιγμή λοιπόν καθώς βλέπαμε το υλικό με τον αρχισυντάκτη ο παππούς φρίκαρε και άρχισε να λέει ότι στη Σμύρνη δεν σφάξανε τους Έλληνες οι Τούρκοι αλλά οι κούρδοι, οι οποίοι ήταν κάτι σαν ειδικό τάγμα του στρατού!
Από την ιστορία μια ζωή ήξερα για τους Τούρκους και έμεινα άγαλμα. Ε λοιπόν, όποτε ο παππούς έλεγε αυτή την ιστορία, κοβόταν.
Που φώναζε ο παππούς :

«Πρέπει ο κόσμος να το μάθει δεν μας έσφαξε ο Τούρκος, ο Κούρδος μας έσφαξε».

Αυτό δεν βγήκε ποτέ στον αέρα.
Σκέφτομαι πως για κάτι τέτοια γράφω σ’ αυτό το βιβλίο. Ίσως και όλα να έχουν γίνει για να αποτυπωθεί κάπου η απεγνωσμένη φωνή του παππού που δεν ξέρω αν ακόμα ζει. Δεν έχω ούτε με τους Κούρδους τίποτα ούτε με τους Τούρκους και ειλικρινά αν ήταν Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί πάλι το ίδιο θα μου έκανε. Απλά αναφέρω αυτό που έλεγε ο παππούς και που ποτέ δεν ακούστηκε.
Ένα άλλο που συνέβαινε και χρειάστηκε να πέσει ψαλίδι ήταν με ένα δορυφόρο που ένα κανάλι εξέπεμπε παράνομα σε μια άλλη χώρα. Όπως το βλέπεις. Ένας καλεσμένος που είχε έρθει από αυτή τη χώρα έλεγε ότι έβλεπε συνέχεια την εκπομπή και το κανάλι. Το οποίο όμως δεν γινόταν να το βλέπει γιατί απλά, το κανάλι, δεν είχε άδεια να εκπέμπει σε αυτή τη χώρα. Όποτε λοιπόν ο βλαχοέλληνας έλεγε ότι βλέπει το κανάλι και την εκπομπή : κοβόταν στο μοντάζ.

Πάνω κάτω νομίζω ότι αυτές οι μικρές ιστορίες κατατοπίζουν πλήρως για το τι εστί αρχισυνταξία και ρόλος του μοντάζ.

Μέσα στην ίδια νοηματική ενότητα μπορείς να πάρεις μόνο τα «χρήσιμα» να τα μοντάρεις έτσι όπου κανείς δεν θα καταλαβαίνει ότι έχει πέσει ψαλίδι.

Αν σε μια συζήτηση, σε μια εκπομπή παρατηρήσεις καλά, θα καταλάβεις αυτό που σου λέω. Είναι τόσο εμφανές καμιά φορά. Ειδικά όταν βλέπεις να αλλάζει από θέμα σε θέμα, με μια απίστευτη ταχύτητα και ενέργεια, ο καλεσμένος ή ο παρουσιαστής τότε έχει πέσει τρελό ψαλίδι. Κόψιμο λόγου είναι η καθομιλουμένη ορολογία στην τηλεόραση.
Εγώ θα το έλεγα και λογοκρισία.

Μικρές φράσεις, κουβέντες, ένα απλό κόμμα, μια ανάσα και η αλήθεια έχει πετάξει για πάντα.

Μια φορά, που είχε αργήσει ο αρχισυντάκτης, είχα πάρει ένα επεισόδιο και έπαιζα στο μοντάζ με το λόγο. Έβαλα ένα κακόμοιρη να λέει τα απίστευτα πράγματα απλά αλλάζοντας δύο τρεις λέξεις, αναποδογυρίζοντας μερικές φράσεις του.
Δούλευα αρκετό καιρό σε αυτή την εκπομπή. Στο τέλος είχαν καταλήξει να βρίσκονται συγγενείς από το εξωτερικό που έλειπαν πολλά χρόνια από την πατρίδα.
Είχα εντυπωσιαστεί με το γεγονός πως μπορεί να κάνει ο ένας αδελφός τον άλλον να τον δει τριάντα χρόνια και να περιμένει από μια κωλοεκπομπή να του αγοράσει ένα γαμημένο εισιτήριο για να τον δει.
Εντάξει μπορεί να ήταν φτωχός, αλλά τόσο πια;
Η εκπομπή έκανε θραύση, ειδικά στα άτομα άνω των 60.
Πλάκα είχε και έχει και το ειδικό φίλτρο που έβαζα στον παρουσιαστή. Αυτό το αγαπημένο εφέ τον παρουσιαστών τους κάνει λίγο πιο αδύνατους και πιο ψηλούς. Αφαιρεί επίσης και τυχόν ρυτίδες που ξέφυγαν από το Botox ή τον πλαστικό χειρούργο.
Νομίζω όλοι το βάζουν αυτό το φίλτρο στην τηλεόραση. Σε κάνει μοντέλο 22 ετών. Με αυτά και με αυτά πέρασα 2-3 χρόνια.
Ξυπνούσα το πρωί για να πάω να βλέπω ανθρώπους να κλαίνε, να ψεύδονται και να δίνουν ρεσιτάλ υποκριτικής καμία φορά. Τραγικό. Έβλεπα ολοένα και πιο πολύ πόσο σκληρή ήταν η δουλειά στην τηλεόραση. Δεν ήμουν εγώ για αυτά τα πράγματα.