ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΙΝΕΜΑ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΙΝΕΜΑ

Έναν ζεστό Σεπτέμβρη βρέθηκα στην πόλη της Δράμας που δεν έχει τυχαίο όνομα.

Είναι λίγο καλύτερο από το Λάρισα βέβαια αλλά και πιο μικρό.

Σε αυτή την πόλη γίνεται κάθε χρόνο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους. Συμμετείχα και εγώ μια φορά με ταινία.
Πέρα από ότι την πρώτη μέρα ένιωθα σαν κατάδικη, γιατί μας πήγαιναν από εδώ και από εκεί σαν τα ζώα και μας τράβηξαν και φωτογραφίες.
Τη δεύτερη σαν ηλίθια που βγήκε το πρόγραμμα και έβαλαν την ταινία μου 8 το πρωί και την τρίτη σαν γελοία που δεν πήγε κάνεις στην προβολή, πέρασα υπέροχα!
Είχε καλό φαγητό και καλό κρασί.

2 πράγματα που μόνο στη Δράμα βρίσκεις!

Μια φορά και έναν καιρό μόνταρα ένα φιλμ και πέτυχα μια κοπέλα με μια ταινία στο χέρι. Συναντηθήκαμε σε ένα ελεεινό εμφανιστήριο, από αυτά που γδύνουν οικονομικά τους καλλιτέχνες για να βγάλουν χοντρό παρά. Εκεί λοιπόν τυχαία τη βλέπω.

- Γεια.

Γεια και τέτοια. Μου συστήνεται και μου λέει :

-Θες να δεις την ταινία μου;

- Ναι.

Κάτσαμε σε μια μουβιόλα και έγινε η προβολή. Η ταινία μου άρεσε πολύ. Της τύπισσας δεν της την έπαιρναν στο εν λόγω φεστιβάλ στο διαγωνιστικό τμήμα. Αυτή λοιπόν μου είπε ότι μια μέρα έχεσε σε ένα κουτί από γλυκά και το τύλιξε σαν τούρτα. Το έστειλε μετά στα Γραφεία του Φεστιβάλ.
- Ε δεν μπορεί :
μια χοντρή πεινασμένη γραμματέας υπάρχει σε κάθε τέτοιο γραφείο, είμαι σίγουρη. Θα ήθελα να έβλεπα αυτό το κουτί της τούρτας να ανοίγει εκεί μέσα. Θα ήθελα να έβλεπα τις φάτσες τους…
Μετά η κοπέλα αυτή έκανε μια ταινία μεγάλου μήκους, που πήγε αρκετά καλά έως παρά πολύ καλά.
Είμαι και εγώ πονεμένη από το φεστιβάλ που δεν είναι και άσχημο αν σκεφτείς ότι στα πληρώνει όλα. Εισιτήρια, διαμονή, φαγητό. Βέβαια τα λεφτά για το φαγητό στις χασαποταβέρνες τα αφήνεις πάλι.
Πάντως παίρνεις λίγους από τους φόρους σου πίσω όχι και τίποτα Grande, αλλά είναι καλό.

Σαν να είσαι άντρας καυλωμένος και να δεις μια περιποιημένη καλλίγραμμη 45αρα ….είναι το φεστιβάλ.

Οι ταινίες δεν ήταν και άσχημες αλλά μετά από 14 χρόνια δεν θυμάμαι καμία σχεδόν. Αυτό ίσως είναι δικό μου θέμα και σίγουρα αν ο Μπουνιουέλ είχε στείλει κάποια θα την θυμόμουν. Μπορεί να φταίει ότι βλέπαμε πολλές ταινίες κάθε μέρα και κάπου χάνεσαι στις εικόνες και στους ευφάνταστους έξυπνα εξυπνακίστικους τίτλους των σκηνοθετών.