Γκάζωσέ το

Γκάζωσέ το

Σε μια εκπομπή αλλάζαμε τα αυτοκίνητα των ανθρώπων. Βρίσκαμε 1 κακομοίρη με ένα παλιό αυτοκίνητο και μέσα σε μια βδομάδα του το κάναμε καινούργιο. Το σχέδιο δούλευε ως εξής : Μας έστελναν γράμματα και φωτογραφίες του παλιού αυτοκινήτου και επιλέγαμε ανάμεσα από χιλιάδες γράμματα χαρτένια και e-mail που κατάφθαναν ποιό αμάξι θα αλλάξουμε.

Το θέμα ήταν ότι έπρεπε να παίζει και μια ιστορία.

Ιστορία, δηλαδή : το παλιό αμάξι που μου χάρισε η γιαγιά και είναι σαράβαλο, δεν έχω λεφτά όμως για κάτι νέο και αναγκαστικά κυκλοφορώ με την μπαχατέλα …

Στην αρχή που ξεκινήσαμε αυτό που κοίταζαν ήταν το αυτοκίνητο να είναι πολύ παλιό και να παίρνει διορθώσεις. Σιγά σιγά όμως επικεντρωθήκαμε στην ιστορία. Βλέπαμε ότι καμιά σημασία δεν είχε ούτε το αυτοκίνητο και πως θα το ανασκευάζαμε ούτε η δουλειά που κάναμε εμείς ως τεχνικοί.
Το μόνο που μετράει κάθε φορά είναι η ιστορία.

Θα στο πω πιο απλά: Είναι πιο πιασάρικο κάποιος γύρω στα είκοσι πέντε που έχει καρκίνο και θα πεθάνει σε κάνα εξάμηνο από το χρώμα του αυτοκινήτου.
Έτσι ψάχναμε να βρούμε τα γράμματα με τις μεγαλύτερες αρρώστιες.
Αυτό κι αν είναι αρρώστια. Το θέμα είναι ότι δεν φταίγαμε μόνο εμείς. Ο κόσμος που έβλεπε την εκπομπή προτιμούσε να παίζει μια τέτοια ιστορία.

- Εγώ φταίω; Αν θέλεις φίλε μου να βλέπεις ετοιμοθάνατους θα στους δώσω.

(αυτό είναι ένα θέμα βέβαια)
Πολλοί από αυτούς έκλαιγαν όταν έβλεπαν το νέο τους αυτοκίνητο.
Τώρα δεν ξέρω αν έκλαιγαν ακριβώς για το αυτοκίνητο αλλά σημασία έχει ότι έκλαιγαν. Και όταν έκλαιγαν τα νούμερα εκτοξεύονταν –αρρώστια.
Ο κόσμος δηλαδή γούσταρε και έβλεπε πιο πολύ -άρα η διαφήμιση, στο διάλειμμα, (break, mpliah) είχε καλύτερο αποτέλεσμα και άρα τα λεφτά ήταν πιο πολλά.

Οπότε στο γύρισμα μόλις κάποιος βούρκωνε, ο σκηνοθέτης φώναζε στα ακουστικά που φορούσαν οι cameramen :

- Κοντινό. Κοντινό.

Η παρουσιάστρια με τη σειρά της γύρναγε με τρόπο και έλεγε προς τις κάμερες, αλλά και προς τον παίκτη:

- Παιδιά ας μην τραβάμε τώρα. Aς σεβαστούμε αυτή την προσωπική στιγμή
(τώρα για ποιά προσωπική στιγμή μίλαγε το κορίτσι με 6 κάμερες να γράφουν 25 καρέ το δευτερόλεπτο, δεν καταλάβαινα)

Βέβαια πριν από κάθε γύρισμα μας είχε εξηγήσει πως αυτή η φράση :

Παιδιά ας μην τραβάμε τώρα. Aς σεβαστούμε αυτή την προσωπική στιγμή

θα κόβεται στο μοντάζ και θα είναι το συνθηματικό για να κάνουμε κοντινά πλάνα.
Απίστευτο! Δούλευε!
Έμαθα λοιπόν σχεδόν όλες τις αρρώστιες, τις ανίατες, αυτές που δεν γιατρεύονται ούτε στα ξωκλήσια που έχουν απέξω τα νοσοκομεία. Από μικρό κορίτσι σιχαίνομαι τους γιατρούς τα νοσοκομεία και όλη αυτή τη μίζερη κατάσταση. Φαντάζομαι δεν είμαι η μόνη αν εξαιρέσεις τους γιατρούς και τις νοσοκόμες. Για αυτό, δεν ήθελα ποτέ να γίνω γιατρός ή κάτι ανάλογο. Πήγα λοιπόν και έγινα σκηνοθέτης τηλεόρασης. Εκεί όμως κοίταζα τις αρρώστιες και διάβαζα πολύ αναλυτικά τι κάνει η κάθε μία για να μπορέσω να τα πω στην παρουσιάστρια και στο επιτελείο. Προτιμούσαμε να είναι κάτι γρήγορο, φαντάζομαι η παρουσιάστρια θα παρακάλαγε να μας πεθάνει και κανένας πάνω στο γύρισμα...
Αίσχος, σκεφτόμουν κάθε βράδυ που γύριζα σπίτι, ντροπή.
Για κάνα δύο χρόνια με είχε πάρει πραγματικά από κάτω. Δεν γίνεται να διαβάζεις, να ψάχνεις να διαβάσεις, τα γράμματα όσον ήταν άρρωστοι για να τους βγάλεις στην εκπομπή. Και όμως γίνεται. Όταν τα λεφτά είναι καλά κάτι τέτοια ηθικά διλήμματα τα παρακάμπτεις πολύ εύκολα. Τουλάχιστον στην αρχή. Όχι ότι μετά έχεις κάποιον ηθικό δισταγμό αλλά κουράζεσαι. Αφού λοιπόν κουραστείς τα ρίχνεις όλα στην ηθική. Πολύ εύκολο και πραγματικά πολύ αληθινό. Δούλεψε με μένα μια χαρά. Σε αυτή την εκπομπή δεν ήμουν εγώ το μεγάλο κεφάλι όπως καταλαβαίνεις. Έτσι είχα πολύ κόσμο πάνω από το κεφάλι μου. Με όλους αυτούς, που δεν ξέρω πώς είχαν βρεθεί τόσο ψηλά, τα πήγαινα πολύ καλά και μάλιστα κάνουμε και χαβαλέ.
Είχα πάει και σπίτι της παρουσιάστριας που ήταν κοντά στην θάλασσα. Ήταν τόσο όμορφη και τόσο πλούσια (και γινόταν ολοένα και πιο όμορφη και πιο πλούσια) που όλος ο κόσμος ήταν στα πόδια της για κάνα δύο χρόνια.
Θυμάμαι μια φορά είχαμε πάει για ένα αυτοκίνητο στα νότια προάστια. Εκεί ήταν ένας πατέρας που ήθελε να φτιάξει το παλιό του αυτοκίνητο. Ήταν ένα μικρό βαν της δεκαετίας του 70 -και πολύ που χεστήκαμε για το αυτοκίνητό του.
Το θέμα ήταν ότι είχε δύο γιους: ο ένας γύρω στα 22 και ο άλλος γύρω στα 28.
Ο 28 πριν δύο μήνες είχε ανακαλύψει ότι έχει καρκίνο κάπου στον οισοφάγο. Αυτό ήταν. Ο πατέρας είχε πάθει πανικό. Μας είπε την ιστορία με το νι και με το σίγμα και φυσικά και χωρίς κάμερες αλλά και με τις κάμερες. Δεν το έκανε από αφέλεια. Κόντευε να τρελαθεί. Προσπαθούσε να φτιάξει το κέφι του μελλοθάνατου παιδιού του και φυσικά ήλπιζαν ότι όλα θα πάνε καλά. Αυτό ήταν από τα πρώτα επεισόδια που κάναμε και πραγματικά από τότε πέρασαν χρόνια. Δεν ξέρω τι έγινε ο μικρός με τη μεγάλη αρρώστια. Το σκεφτόμουν συνέχεια και ήθελα να πάρω τηλέφωνο αλλά αυτό έγινε μετά από ένα χρόνο και ήταν δύσκολο να τηλεφωνήσω να ρωτήσω τι κάνει ο μικρός Πανάγιο μήπως και δεν είχε πια ζωή. Έτσι δεν έμαθα ποτέ. Θέλω όμως ακόμα να πάρω τηλέφωνο, δεν το έχω πια και ντρέπομαι να ψάχνω μέσω συνεργατών και τέτοια μετά από χρόνια, να πάρω, να μάθω, τρέχα γύρευε. Ούτε καν όνομα δεν θυμάμαι. Άσε που δεν θα το έχει και κανείς πια.

Όπως βλέπεις λοιπόν εκτός από τα ιατρικά παρελκόμενα που βγάζουν πολλά χρήματα με αυτές τις αρρώστιες, έβγαζα και εγώ, αλλά και όλοι μου οι συνάδελφοι. Ήμασταν δημοσιογράφοι, τεχνικοί της τηλεόρασης, σκηνοθέτες. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις αλλά για δυο τρία χρόνια είχα κάθε μέρα φαγητό στο πιάτο μου από όλη αυτή την κατάσταση, μπορούσα να πάω ένα σινεμά, να πιω ένα ποτό. Βέβαια όλοι αυτοί οι άνθρωποι με είχανε στοιχειώσει και έπινα πιο πολύ και κάπνιζα πιο πολύ. Είμαι πολύ ευαίσθητη απ' ότι φαίνεται για την τηλεόραση. Μου το έλεγαν : θέλει στομάχι. Μπορεί να ήταν επειδή δεν είχαν συνηθίσει ακόμα, όπως μου έλεγαν και γιατί, όπως καταλαβαίνω το όλο σχέδιο κάπως έτσι λειτουργεί.

Η παρουσιάστρια στην αρχή ήταν πολύ καλή με όλους. Καθώς όμως η εκπομπή πήγαινε πολύ καλά και ο κόσμος την χαιρέτισε στο δρόμο, άλλαξε. Δεν ξέρω κι εγώ τι στο διάολο έπινε. Μας μιλάγε λες και σε ζώα. Και τι να κάνεις;
Δεν ήταν όλοι έτσι βέβαια, δεν καταπίνουν όλοι τις προσβολές για ένα κομμάτι ψωμί. Γιατί για ένα κομμάτι ψωμί δουλεύαμε -πενιχρά χρήματα που δεν σε φτάνουν να βγάλεις τον μήνα. Ένας συνάδελφος μια φορά δεν άντεξε σε μια μικρή προσβολή. Είναι από αυτές τις προσβολές που στη δουλειά μπορείτε να τις ανεχτείτε και φυσικά το βράδυ να συζητήσετε με τους φίλους σας και να πείτε πόσο άδικο είχε αυτός που την ξεστόμισε όλοι θα συμφωνήσουν και όλοι θα καταλάβουν γιατί δεν γύρισες να πεις κάτι. Αυτός όμως όταν η παρουσιάστρια του είπε :

- Από ποιο χωριό έχεις εισέλθει εδώ ρε βλάχο;

Τα έκανε όλα πουτάνα. Φώναξε σαν τρελός στην παρουσιάστρια που έφυγε και έκλαιγε στο αυτοκίνητό της μέχρι να τις τελειώσουν τα υγρά. Ύστερα βγήκε, πήρε δύο μικρά μπουκάλια νερό, ήπιε το ένα αμέσως, μπήκε στο αμάξι και άρχισε να κλαίει πάλι. Εμείς γελάγαμε, κρυφά βέβαια και αγχωνόμασταν πότε θα ξεκολλήσει η παρουσιάστρια να κάνουμε και τα τελευταία πλάνα να πάμε σπίτια μας. Το παλικάρι όμως έφυγε και δεν τον ξαναείδα. Δεν κατάφερε να δουλέψει στην τηλεόραση ποτέ ξανά. Το νέο μαθεύτηκε και κανείς δεν θέλει στην παραγωγή του κάποιον που να βρίζει την παρουσιάστρια. Απ' ότι έμαθα δύο χρόνια αργότερα αγόρασε ένα μαγαζί με ψιλικά και πουλάει τσιγάρα. Θα έχει τρελή δουλειά. Σκέψου κάνω δύο τρία πακέτα την ημέρα. Από τα ελαφριά όμως. Τρώγαμε τις προσβολές και λέγαμε ευχαριστώ που μας ταΐζετε. Κάπως έτσι πάνε αυτά μάλλον μέχρι να φτάσεις στο όριο σου, να τα παρατήσεις όλα και να γράψεις ένα βιβλίο.
Και ξέρεις κάτι Remy? Ναι εσύ που αλλάζεις τα φώτα στα αμάξια μας; Δεν είμαι εγώ μαλάκω. Εσύ είσαι. Απλά ενώ εσύ ποτέ δεν μου είπες γιατί εγώ θα στο πω και όχι, ακόμα καλύτερα θα στο γράψω μήπως και χρειαστεί να το ξαναδιαβάσεις :
Είσαι γιατί έγινες από το περίττωμα του 1984. Από αυτό που όλοι λένε Έλεγχο και μας το περνάς για τί; Για τί;
Άσε τα παιδιά να κλαίνε ρε.
Αφήστε τα ήσυχα ρε στον πόνο τους. Χρυσώνετε το χάπι; Και οι μαλάκες που σας βλέπουμε.
Αμμοδύτης ξέρεις τι είναι; Ε; Ξέρεις τι είναι ο αμμοδύτης; Η οχιά, viper my friend, με την British προφορά μου.

*********************
Σκέφτομαι ότι θα είχε ενδιαφέρον να πάρω συνεντεύξεις από όλους τους γνωστούς- φίλους που έχουμε δουλέψει μαζί όλα αυτά τα χρόνια. Δεν θα τους πω τίποτα όμως -θα το κάνω κρυφά- θα βάλω το δημοσιογραφικό μου κασετοφονάκι στην τσέπη και θα συζητήσουμε. Όλοι με αυτόν τον τρόπο θα πουν την αλήθεια...Έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον …αυτό θα ήταν πραγματικά ενδιαφέρον.