Το παραμύθι με τη Λύπη

Το παραμύθι με τη Λύπη



Είναι αυτό που λένε ανείπωτοι φίλοι. Και ποιος δεν έχει πέσει στην παγίδα; Nα κάνεις τον άλλο να τον δεις μήνες. Να μιλάς στο τηλέφωνο και να λες

σε αγαπώ μου λείπεις

Όλα γίνονται σε μια ακτίνα δέκα χιλιομέτρων περίπου , άντε με τα προάστια να είναι 20. Ένας κύκλος 20 χιλιομέτρων. Μέσα σε αυτόν τον κύκλο ζω. Το καλοκαίρι ή κάνα Σαββατοκύριακο μπορεί να πάω και 500 χιλιόμετρα μακριά. Όλη μου η ζωή είναι σε ένα μικρό χώρο σπίτι δουλειά, δουλειά σπίτι. Λοιπόν δεν βιάζομαι καθόλου να ξεκινήσω να σου λέω την ιστορία. Έχει τόσο ενδιαφέρον αυτή η ιστορία που θα με αφήνεις να κάνω κι εγώ το κομμάτι μου, καθώς θα στη λέω. Το μόνο που σκέφτομαι, το μόνο που με κάνει να δυσκολεύομαι να πω αυτήν την ιστορία είναι οι χαρακτήρες που παίζουν:

Είναι πέρα για πέρα αληθινά πρόσωπα, φίλοι μου, γνωστοί μου, συνάδελφοι μου , συνεργάτες μου, συγγενείς μου.

Άκου τι θα κάνω για να μην μπλέξω κανέναν,

αλλά το σημαντικότερο : να μην μπλέξω εγώ

Θα γράψω 2 - 3 μεγάλα ψέματα στην αρχή για να θέσω το πλαίσιο και μετά τα ονόματα θα τα γράφω άλλα αντί άλλων. Οπότε ας σου συστηθώ.

Με λένε Μαρία.

Είναι πολύ κοινό όνομα -το ξέρω- αλλά έτσι με βάφτισαν.
Κατά καιρούς και ανάλογα με τον ποιον γνωρίζω το αλλάζει : Mary, Μαράκι, Μαριώ.
Ό,τι μαλακία θες μου λένε. Ο καθένας θέλει να το παίξει έξυπνος : βρίσκει λοιπόν το κοινό μου όνομα και πάει να δείξει την ευρηματικότητα του.

Θα σας εξομολογηθώ κάτι που δεν ξέρω αν το έχουν κάνει πολύ που γράφουν. Όποιος έχει γράψει ένα βιβλίο αφού το τελειώσει το ξαναπερνάει ένα χεράκι και δυο και τρία και τέσσερα και 14. Βγάζει καμία μαλάκια που έχει γράψει, το τσεκάρει και ένας συντάκτης -ξέρω γω- και έτοιμο.

Το δίνει σε φίλους.

- Αγάπη μου τι έχεις γράψει εδώ;

- Τί, δεν είναι καλό;

- Όχι βέβαια.

Και κάθεσαι το ξανά σκέφτεσαι και το διορθώνεις. Εγώ σου υπόσχομαι ό,τι γράφω θα είναι αυτό. Δεν θα κάνω πισωγυρίσματα. Είναι το βιβλίο reality. Ορκίζομαι στα οστά όλων όσων έγραψαν. Έγινε λίγο μακάβριο τώρα αλλά είναι αλήθεια και δεν είναι καθόλου εύκολο πίστεψε με. Εδώ ένα sms, ένα e-mail, πας να στείλεις και το τριπλοτσεκάρεις.

Αυτό τον καιρό λοιπόν δεν έχω δουλειά, έχω μερικά χρήματα οπότε και έχω εξαγοράσει το χρόνο για να γράψω. Ο χρόνος είναι χρήμα και τα γνωστά…
Το ότι :

η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο

Είμαι σίγουρη ότι το έγραψε κάποιος… ή το είπε κάποιος που έγραφε.

Δούλευα στην τηλεόραση και ακόμα σκέφτομαι όλους αυτούς τους ανθρώπους που γνώρισα, και δεν μιλώ για τους διάσημους, αυτοί είναι μια χαρά.
Μιλάω για τους ανθρώπους.
Έχεις σκεφτεί φαντάζομαι καμία φορά ότι βγάζουν ανάπηρους και ετοιμοθάνατους στο γυαλί για να ανεβάσουν την ακροαματικότητα. Ήθελα να γράψω αυτό και να φτιάξω ένα καφεδάκι …έρχομαι.
Τελικά άργησα λίγο πιο πολύ γιατί με πήρε ο Fred και ήθελε να μιλήσουμε.
Ξέρεις πόση καλή δουλεία έχει ο Fred και τι καλό παιδί είναι;

Είμαι γύρω στα 36 και ανύπαντρη …δεν είναι πολύ καλό αυτό -πίστεψέ με- αν και δεν ξέρω ακριβώς γιατί.

Είναι όλα τόσα πολλά γύρω μου που δεν ξέρω από πού να αρχίσω. Βασικά φοβάμαι να ξεκινήσω και στο φέρνω απ’ έξω …Βαρέθηκα να είμαι χαμογελαστή συνέχεια στον κάθε ένα για 5 φράγκα, να γίνεσαι στο τέλος κάτι που δεν πιστεύεις και να ξεχνάς τι και ποιος και τρέχα γύρευε.
Εγώ είπα ένα τέλος χτες το βράδυ και θα μετανιώσουν όσοι με γνώρισαν. Σου μοιάζει να μην είναι σοβαρό;

Δεν έχω μέλλον και ειλικρινά τα
40 καλοκαίρια που μου μένουν δεν είναι πολλά.
Δεν γίνεται τίποτα όμως με το να κουβαλάω
τον κόσμο στην πλάτη μου.
Δεν είδα κανέναν πιο ήρεμο ύπνο.
Αντίθετα έβλεπα τη γάτα μου χωρίς
το ένα της πόδι και το πρωί, της χάιδευα
τα πόδια, ευτυχισμένη που είχε και τα 4.