Η Λύπη

Η Λύπη

Μια «φίλη» δούλευε σε μια πάρα πολύ γνωστή διαφημιστική εταιρία την pratanastasis. Εκεί τους είχαν 8-10-12 ώρες την ημέρα με κάτι πάνω από τον βασικό… Αν δουλεύεις έτσι κάθε μέρα δεν σου μένει και πολύς χρόνος για να ζήσεις. Σίγουρα αυτό το φτωχό κορίτσι από την επαρχία που το έλεγαν Λύπη δεν έμοιαζε να στενοχωριέται που δεν έπαιρνε τις υπερωρίες της και που ζούσε για ένα σαββατόβραδο αν δεν έπαιζε κάποιο PROJECT στην pratanastasis, βεβαίως βεβαίως, γιατί θα δούλευε και Σαββατοκύριακο και αργίες και μακάρι να είχε 8 μέρες η εβδομάδα γιατί : Δεν προλαβαίνω ,,,,

- Ρε Λύπη, της λέω, λίγα δεν σου δίνουν για τις ώρες που δουλεύεις;

- Μα τι λες;, μου κάνει, χτες μίλαγα με τον πρόεδρο της interphone

- Α ναι ε; Ε τότε πάω πάσο.

Κατάλαβες σε τι λούμπα έπεσε η μικρή; Νομίζει ότι επειδή μιλάει με όλους αυτούς τους, ας πούμε σπουδαίους, είναι και αυτή σπουδαία.
Σπουδαία είπα και εγώ. Είναι σπουδαίο να είσαι εργάτης και να νομίζεις ότι είσαι vip. Έτσι ό,τι λεφτά έβγαζε η Λύπη τα έσπρωχνε σε fancy ρούχα για να δείχνει πιο πολύ αφεντικό το Σαββατόβραδο που θα έβγαινε.
Να δίνεις τον μισό σου μισθό για ένα παντελόνι αυτό είναι καταναλωτισμός όχι μαλακίες.
Όλα λοιπόν στη ζωή αυτού του χαρούμενου κοριτσιού ήταν συνδυασμένα με την εταιρία. Από την προσωπική της ζωή μέχρι το e-mail της. Ανήκε ολοκληρωτικά στην pratanastasis.
To χοντρό ζευγάρι που είχε και έχει την εταιρία, δεν έχανε ευκαιρία να αναφέρει κάθε τόσο ότι τη Λύπη την είχαν σαν παιδί τους. Αυτό το σαν όμως ανάμεσα από το είχαν και το παιδί τους δεν καταλάβαινε η Λύπη.
Κόσμος και κοσμάκης είχε δουλέψει εκεί και από ότι κατάλαβα η Λύπη είχε θέσει ψηλά τον πήχη. Δεν γινόταν να προσλάβουν άλλον υπάλληλο εκεί μέσα αν δεν είχε σκοπό να απαρνηθεί την προσωπική του ζωή. Τους το έλεγαν καθαρά στην πρώτη κιόλας συνέντευξη :
Κοίτα η δουλειά είναι 8ωρο πενθήμερο, αν όμως τρέχει κάποιο Project, ίσως χρειαστεί να μένεις λίγο παραπάνω, να έρθεις και ένα σάββατο.

Όπως καταλαβαίνεις μόνο Project έτρεχαν εκεί μέσα και χρήμα στις τσέπες των χοντρών αφεντικών, που έλεγαν για το πισινάτο σπίτι που χτίζουν. Σε ερώτηση βέβαια που θα τους έκανες για λίγο καλύτερο μεροκάματο θα σου ανάφεραν ότι είναι στριμωγμένοι και η αγορά είναι λίγο περίεργη αυτό τον καιρό.

- Θα δούμε από τη νέα χρονιά.

Χωρίς φυσικά να σου προσδιορίζουν τη χρονολογία της νέας χρονιάς! Ήταν όμως τόσο ξεδιάντροποι που την ίδια μέρα, αργότερα, θα ανάφεραν για το πώς πάνε οι εργασίες στο μέγαρό τους και πως η πισίνα είναι ολυμπιακών διαστάσεων. Μάλλον είχαν σκοπό να παχύνουν κι άλλο και σου λέει : κάτσε να την κάνουμε μεγάλη τη γαμοπισίνα να μοιάζουμε στυλάκια εκεί μέσα και να πλατσουρίζουμε με τις πατσοαπλωτές μας άνετοι.
Η Λύπη, ξεχνώντας το σαν θα ονειρευόταν ότι μια μέρα θα είναι δικά της όλα αυτά μάλλον και συνέχιζε και συνεχίζει με την ίδια μανία να δουλεύει εκεί. Τι άλλο να κάνει όμως και αυτή; Τι;
Δεν γινόταν να έχεις στυλάκι συνδικαλιστικό εκεί μέσα. Κανά δυο που ήρθαν με τέτοιο στυλάκι έφυγαν πριν καν κλείσουν μήνα.

ΜΗΝ ΡΩΤΑΣ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Η pratanastasis ΓΙΑ ΣΕΝΑ
ΡΩΤΑ ΕΣΥ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ.

Κάτι τέτοιο ήταν το μότο τους.
Εκεί έκανα την camerawoman μια φορά στο τόσο που θέλανε κάνα γύρισμα. Δεν με πολυενοχλούσαν -η αλήθεια είναι- μιας και ήμουν καλή σε αυτό που έκανα και τα λεφτά τούς είχαν φανεί εντάξει. Γελάγαμε, κάναμε χαβαλέ, μου την ψιλοέπεφτε το αφεντικό, όλα normal. Φυσικά έγινα κώλος εκεί μέσα μιας και καθυστερούσαν να με πληρώσουν. Μου λέγανε σε ένα μήνα και γινόταν 2 και 3.

- Έλεος ρε παιδιά, τους είπα, έλεος.

Μου είπαν ότι θέλω ψυχίατρο! Άκου να δεις. Με έβγαλαν τρελλή επειδή ζήταγα τα λεφτά μου. Φυσικά και εγώ όμως είμαι τρελλή και τους έστειλα έναν φίλο ψυχίατρο μια μέρα να ζητήσει το φέσι. Του έδωσα μάλιστα και το δημοσιογραφικό μου κασετοφωνάκι για να ηχογραφήσει αυτό το ανεπανάληπτο σκηνικό. Τον βάζω μέσα στο αμάξι και τον αφήνω έξω από την πόρτα σχεδόν.

- Εδώ είναι, του κάνω, όρμα.

Πατάω το rec, βάζω το ρουφιανάκι στην τσέπη του και αυτός, πίνοντας έναν μύτο κόκα -ντάλα μεσημέρι στην Πατησίων- μπουκάρει. Η συνέχεια που θα δεις είναι η απομαγνητοφώνηση των όσων ακολούθησαν.

ΗΧΟΣ πόρτας που ανοιγοκλείνει




ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ

Καλημέρα.

ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Καλημέρα. Τι θα θέλατε;

ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ

Ονομάζομαι (ΝΑΙ ΚΑΛΑ) και είμαι ο ψυχίατρος της Μαρίας.

Σιγή 17 δευτερολέπτων.

ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Μισό λεπτό.

Ήχος : πλήκτρα τηλεφώνου

ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ (συνέχεια)

Κυρία Θέση. Έχει έρθει ένας κύριος εδώ πέρα που λέει ότι
είναι ο γιατρός της Μαρίας.
(παύση)
Ανεβαίνει η υπεύθυνη.

ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ
Ρουφώντας τη μύτη του

Μάλιστα.

Η κυρία Θέση φτάνει χτυπώντας τα χοντροπόδαρά της στα σκαλοπάτια.

ΘΕΣΗ

Ο κύριος;

ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Είναι ο Γιατρός που σας είπα.

Ήχος : κι άλλα πόδια ανεβαίνουν τη σκάλα

ΘΕΣΗ

Και τί θέλετε κύριε;


ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ

Θα ήθελα τα χρήματα που οφείλετε στην πελάτισσά μου η οποία νοσηλεύεται πλέον στην κλινική μου.


Σιγή 21 δευτερολέπτων.

ΘΕΣΗ
(ΠΡΟΣ ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ)

Μας έχει κόψει τιμολόγιο η κυρία Μαστραπά;



ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Ναι! Είναι (χ ποσό)

ΘΕΣΗ

Μάλιστα. Ωραία, κακόμοιρη γραμματεύς, δώσε στον κύριο
τα χρήματα και μην ξεχάσεις να κόψεις και απόδειξη πληρωμής.


Όπως λοιπόν καταλαβαίνεις ήθελα ψυχίατρο γιατί έριξα τρελό γέλιο μετά. Κάπως τους ήρθε το σκηνικό. Δεν είχαν συνηθίσει βλέπεις να αντιδρά κανείς στις αλλαζονικές ατάκες τους. Νομίζουν ότι όλοι τρώμε το παραμύθι ή ότι όλοι είμαστε με τα δάνεια να μας πνίγουν και δεν μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι. Δεν είναι όλοι όμως έτσι και δεν μιλάω μόνο για εμένα. Έχασα πολλά λεφτά φεύγοντας από εκεί αλλά κέρδισα τον αυτοσεβασμό μου και ίσως αυτοί εκεί στην πρατανάσταση να σκεφτούν μια δεύτερη φορά πριν προσβάλλουν κάποιον .