Η σχολή cinema και τηλεόρασης

Η σχολή cinema και τηλεόρασης

Όλα ξεκίνησαν όταν αποφάσισα να πάω να σπουδάσω cinema και τηλεόραση στα 18 μου. Οι γονείς μου με στήριξαν αν και μου έβγαλαν την πίστη. Μα ποιος γονιός θέλει να γίνει σκηνοθέτης ή καλλιτέχνης γενικότερα το παιδί του; Θέλουν να σπουδάσεις κάτι που θα σου φέρει σίγουρα λεφτά, σίγουρη ζωή και έναν σίγουρο γαμπρό. Έφτασα πολύ νωρίς, την πρώτη μέρα, όπως κάνω πάντα όταν έχω άγχος.
Είμαστε μαζεμένοι όλοι και έρχεται ένας παπάς να μας αγιάσει. Μας συστήθηκε με το αστείο επώνυμο που ήταν κάτι σαν παπατρεχάμενος.

Καλά ήμουν και είμαι ωραία αλλά στα 18 πρέπει να τα έσπαγα και όλη την ώρα με κάρφωνε ο πάτερ. Μετά από χρόνια τον είδα στις ειδήσεις, στην τηλεόραση, να τον σέρνουν κάτι ασφαλίτες γιατι ασελγούσε σε κάτι παιδάκια στο κατηχητικ. Έγινε πρώτο θέμα για καμία εβδομάδα. Cinematic ο παπάς ..

Μετά τον αγιασμό μας μοίρασαν ένα χαρτί α4 με την βιβλιογραφία. Τα 2 πρώτα βιβλία είχαν γραφτεί πριν κάτι χιλιάδες χρόνια. Ύστερα γνωρίσαμε τους καθηγητές : Οι μισοί έμοιαζαν αποτυχημένοι σκηνοθέτες με πολύ άσχημο γούστο στα ρούχα και στο κούρεμα. Ήταν σαν να είχαν να γαμηθούν χρόνια και να πλυθούν άλλα τόσα. Όχι όλοι βέβαια. Ήταν και ο ψυχοκοινωνιολόγος με το κομπολόι του που ήταν πιο νορμάλ. Είχαμε και μια γυναίκα, μια συγγραφέα, πανέμορφη και πανέξυπνη, που όλα τα αγοράκια την ερωτεύτηκαν -βέβαια και αυτή με κάθε ευκαιρία τους έδειχνε τι ωραία πόδια που έχει- μας έκανε αισθητική cinema. Στα χαρτιά βέβαια, γιατί όταν μπήκε για πρώτη φορά στην τάξη -και για να γνωριστούμε- μας έκανε καμία δυο ερωτήσεις παγκόσμιας ιστορίας κανείς δεν ήξερε και πολλά και έτσι η αισθητική κινηματογράφου έγινε παγκόσμια ιστορία.

- Πως γίνεται άραγε να κάνεις ταινία σε αυτή την γωνιά των Βαλκανίων αν δεν ξέρεις το σχέδιο ΜΑΡΣΑΛ;

Μας έλεγε.

Στην τάξη των σκηνοθετών πρέπει να ήμασταν καμία 60αρια άτομα. 40 αγόρια και 20 κορίτσια. Μη φαντάζεσαι ότι ήμασταν όλοι πιτσιρίκια. Έπαιζαν από 18 που ήμουν εγώ μέχρι 55 που ήταν ο Θανάσης. Ο Θανάσης ήταν ηθοποιός που ο καημένος δεν είχε κάνει τίποτα 37 χρόνια τώρα και αποφάσισε -αφού κανείς σκηνοθέτης δεν τον προτιμούσε στα casting που έτρεχε- να γίνει αυτός σκηνοθέτης και έτσι σίγουρα θα έδινε στον εαυτό του τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Πλάκα είχε ο άντρας της ηθοποιού που είναι πάρα πολύ γνωστή πλέον. Ξεκίνησε κάπως σαν : άντε γαμηθείτε όλοι σας και κατέληξε στο Tria poulakia kathodan. Τι πουλημένη που μου φαίνεται. Όχι ότι είναι κακό να είσαι γνωστός ηθοποιός αλλά στην αρχή επαναστάτης και μετά να γίνεσαι αυτό που κοροϊδεύεις; Λιγούρια που είπε και η κολλητή μου :
Aυτοί είναι οι χειρότεροι : κοροϊδεύουν και κριτικάρουν το σύστημα επειδή δεν μπορούν να μπουν και να τα κονομήσουν χοντρά, όταν το κάνουν ξεχνάνε με απίστευτη ευκολία το «αντί» παρελθόν τους ..xeftiles.

Τι να κάνει όμως και αυτή; Μάλλον έπρεπε να ζήσει κάπως. Ο νόμιμος άντρας της celebrity ηθοποιού λοιπόν, προσπαθούσε να γίνει σκηνοθέτης! Το αγόρι ζήλευε όλη αυτή την κουλτούρα που κουβάλαγε η χοντρογυναικούλα του και ήθελε να της μοιάσει. Στα κιλά της ψιλό έμοιαζε η αλήθεια είναι αλλά αυτό ήταν το εύκολο. Με 5-6 σουβλάκια την ημέρα και καθιστική ζωή και εσύ γίνεσαι ίδιος. Τώρα έπρεπε να γίνει και σκηνοθέτης, καλλιτέχνης.
Μια άλλη φάρα ήταν οι κάτοικοι του νησιού με τη γραμμή. Αυτοί ερχόντουσαν από εκεί κάτω γιατί δεν έπαιζε καν σχολή cinema στο κωλονήσι τους. Κάνανε παρέα μόνο μεταξύ τους και αν και μιλάγαμε την ίδια γλώσσα, όταν βρισκόντουσαν μεταξύ τους και αρχίζανε την πάρλα ούτε που καταλάβαινες τί έλεγαν οι κουμπάροι.
Είχαμε και έναν αλκοολικό καθηγητή που η μια στις τρεις λέξεις που έλεγε ήταν : tsipouro. Τον είχα 4 χρόνια και δεν μου έμεινε τίποτα άλλο από τη λέξη : tsipouro και φυσικά όταν πίνεις τόσο δεν σου μένει μυαλό να διδάξεις, αλλά θες μόνο να τη χώσεις κάπου. Τρώγαμε λοιπόν τρελή πεσιματική από αυτόν, εμείς οι κοπέλες αλλά και κάποια πιο τρυφερά αγοράκια, είχε γίνει εφιάλτης το μάθημά του και στο τέλος φυσικά δεν πάταγε κανείς να τον ακούει να μας λέει για το χωριό του και το tsipouro. Πεταμένα λεφτά!
Γενικά δεν ήταν και κανένας normal εκεί μέσα. Όλοι λίγο πολύ μια μικρή λόξα την είχαμε. Λόγω όμως και της σχολής την κάναμε λίγο πιο εμφανή για ευνόητους λόγους. Όλοι και όλες πιστεύαμε ότι είμαστε οι νέοι Σπίλμπεργκ τουλάχιστον. Βαριέμαι να σου λέω για τη σχολή. Αυτό που μου έμεινε είναι η ομαδικότητα που είχαμε και πραγματικά ήταν τόσο δυνατή αυτή η κατάσταση που μετά χαθήκαμε σχεδόν τελείως και μάλιστα είμαστε και ανταγωνιστές πια …το αντίθετο δηλαδή. Βέβαια οι φιλίες μένουν αλλά σίγουρα τίποτα δεν είναι το ίδιο όταν μπαίνει το χρήμα στη μέση.