Video clip, models

Video clip, models

Ευτυχώς βέβαια και εκτός από αυτές τις εκπομπές υπάρχουν και καθαρά παραδείγματα χλιδής και υπερπαραγωγής. Αυτά ήταν τα βιντεοκλίπ.
Πάλι από μια αγγελία είχα βρεθεί τα Σαββατοκύριακα, περίπου τον ίδιο καιρό με την εκπομπή πιο πάνω, σε μια εταιρεία παραγωγής που έκανε και κάνει μόνο video clip. Δεν ήμουν και δεν είμαι ο άνθρωπος που θα δουλεύει 15 ώρες την ημέρα και ειδικά τα Σαββατοκύριακα. Ήθελα όμως να φύγω από το καθημερινό κλάμα και έτσι βρέθηκα να δουλεύω και Σαββατοκύριακα.
Ξεκίνησα με την προοπτική να δω τι παίζει στα βιντεοκλίπ, να μάθω για τα λεφτά (αν δηλαδή τα έδιναν όπως έλεγαν) και αν όλα πήγαιναν καλά, να παράταγα την εκπομπή με το κλάμα και τη λογοκρισία.
Μέσα σε ένα εξάμηνο λοιπόν γνώρισα πολλούς γνωστούς τραγουδιστές. Από όλους αυτούς δεν γνώρισα έναν που να είναι νορμάλ. Σαν να τους έδιναν το ίδιο χάπι.

Τώρα που το σκέφτομαι μάλλον από μόνοι τους έπαιρναν την ίδια σκόνη.

Ερχόντουσαν όλοι σαν να κάναμε τη μεγαλύτερη υπερπαραγωγή σε video clip στο κόσμο. Συνήθως όταν κάποιος θέλει βιντεοκλίπ έχει βγάλει και κάποιο καινούργιο άσμα. Και νομίζει τώρα αυτός ότι δεν ξέρω και εγώ τι : ότι θα κάνει καριέρα στην Ευρώπη τουλάχιστον, ότι μετά η Αμερική θα είναι παιχνιδάκι; Δεν ξέρω. Τα πράγματα όμως τις περισσότερες φορές, αν όχι συντριπτικά όλες, δεν είναι έτσι. Τα λεφτά είναι πενιχρά για όλους (λίγο καλύτερα βεβαία από την εκπομπή).
Με κάτι φτηνά σκηνικά, γρήγορο μοντάζ και πολλά ψέματα ο καλλιτέχνης έφευγε με το χαμόγελο. Τι κορόιδο!
Εκεί ήμουν ως βοηθός γενική. Από τη σκηνοθεσία μέχρι το μοντάζ και το κουβάλημα των καλωδίων, των τρίποδων, των επίπλων, των νερών, των φαγητών.

- Καφέ θέλει κανείς; Όλα τα κάνει η Μαρία παιδιά.

Ρε γαμώτο σκεπτόμουν, σπούδαζα τρία χρόνια για να κουβαλάω καλώδια και καφέδες;

-Ναι και θα τα κουβαλάω για πάντα απ’ ό,τι φαίνεται.

Τα τραγούδια ήταν κάτι λαϊκά που δεν μπορώ να ακούω με τίποτα τίποτα τίποτα.
Σε σχέση όμως με το κλάμα της καθημερινής εκπομπής, ήταν σχεδόν παράδεισος. Τρώγαμε και τσάμπα φαγητό στα γυρίσματα καμία φορά.
Ενώ λοιπόν στο μοντάζ της εκπομπής ήμουν με τον αγχωμένο καταθλιπτικό αρχισυντάκτη και τους φτωχούς συγγενείς, σε πολλά βιντεοκλίπ είχαμε μοντέλα, άντρες- κοπέλες, από όλο τον κόσμο.
Τις βάζαμε να χορεύουν και γενικά να κάνουν τις τεράστιες κινούμενες γλάστρες. Αυτές απ' ότι έμαθα έμεναν όλες σε δύο–τρία μόνο ξενοδοχεία στην πόλη μου. Η καθεμία από αυτές δεν πρέπει να έμενε πάνω από ένα–δυο μήνες σε αυτή τη χώρα. Επειδή είμαι και εγώ κοπέλα και επειδή τα γυρίσματα κρατάγανε καμιά φορά μέχρι στο πρωί, και επειδή εμένα σε κοντινή περιοχή με τα ξενοδοχεία γνώρισα πολλές από αυτές. Τα πράγματα ήταν τραγικά. Θυμάμαι την κοπέλα από τη Νορβηγία τη Σοφία 22 ετών, που βγήκαμε για ποτό. Μου έλεγε για τη φήμη που κυκλοφορεί με ένα χάπι. Έδιναν λέει αυτό το χάπι στα μοντέλα μέσα στο ποτό και το φαγητό και ξύπναγαν οι κοπέλες σε ένα δωμάτιο που ποτέ δεν είχαν δει. Φυσικά γυμνές χωρίς και να θυμούνται τίποτα. Ποιοι το έδιναν τώρα αυτό; Όποιος το είχε και όποιος ήθελε και είχε και την ευκαιρία να το κάνει ….
Από λεφτά δεν έβγαζαν τίποτα. Όταν λέω τίποτα, τίποτα. Τα κέρδη τους τα μοιράζονταν και τα μοιράζονται οι ατζέντηδες και τα ξενοδοχεία. Ήταν κορίτσια και αγόρια από 18 έως 22 το πολύ χρονών. Το έκαναν για να γεμίσουν το book τους, όπως έλεγαν, με φωτογραφίες τους από αυτή τη μαγική χώρα και έτσι όταν μεγάλωναν θα δούλευαν στο Παρίσι και στο Μιλάνο, στη νέα Υόρκη το Μαϊάμι και φυσικά το Λονδίνο. Η χώρα μου λειτουργούσε ως το πρώτο βήμα. Ήταν και είναι συνεννοημένοι σε αυτή την τρελή μπίζνα, γραφεία μοντέλων, από τη NY, μέχρι το Σίδνεϋ. Το παραμύθι λοιπόν με τη Λύπη λειτουργούσε άψογα στα μανεκέν. Οι πιο πολλές από αυτές όπως μου έδειξε ο χρόνος, στην καλύτερη θα έβρισκαν έναν 35αρη-40αρη πλούσιο να παντρευτούν. Πραγματικά πολλές κοπέλες, τότε, δεν είχαν να πάρουν φαγητό να φάνε. Όχι ότι έτρωγαν και τίποτα -για να διατηρηθούν χωρίς ίχνος λίπους- αλλά νόμιζα τότε ότι και να ήθελαν να φάνε δεν γινόταν.
Πολλές έμεναν αδέκαρες για μέρες. Κάθε τρεις και λίγο βέβαια το ξενοδοχείο που έμεναν διοργάνωνε «εκδρομές» σε πολύ γνωστά club της πόλης. Εκεί αφού χόρευαν φορώντας ελάχιστα ρούχα, πολύ σέξι, μετά έτρωγαν όλες μαζί σε ένα μεγάλο τραπέζι. Οι θαμώνες του μαγαζιού τρελαίνονταν να βλέπουν κοριτσάκια ζόρκα να χορεύουν μεθυσμένα. Νόμιζαν ότι ήταν και αυτοί τίποτα τραγουδιστές και ακόμα καλύτερα VIPs. Όλα αυτά βέβαια ήταν κανονισμένα από το ξενοδοχείο και από τους ατζέντηδες. Οι οποίοι φυσικά έπαιρναν και αυτοί τη μίζα τους μέχρι και από τα club.

Όλοι σε αυτά τα βιντεοκλίπ έλεγαν ότι με μερικά ευρώ μπορείς να τις έχεις αυτές στο κρεβάτι σου. Πολύ απλά. Το έλεγα τόσο πολύ γύρω μου που στο τέλος το πίστεψα και εγώ εν μέρει. Θα έλεγα ότι μερικές το κάνουν και άλλες όχι. Και αυτό το λέω από προσωπική πείρα, γιατί πολλές από αυτές, είπαμε, δεν είχαν φράγκο. Αυτό που συνέβαινε τα σαββατοκύριακα όπως και να έχει ήταν υπέροχο. Πέρα από τις φτηνές παράγωγες μέσα στο studio έπαιζαν και ακριβά ξενοδοχεία, κότερα, πισίνες ,ναρκωτικά, πλούσιο φαγητό. Τα είχα όλα γύρω μου.

Οι περισσότεροι τώρα από τους τραγουδιστές, που ήταν μεγάλα ονόματα τραγουδούσαν σε πολύ μεγάλα μαγαζιά. Μας πήγαιναν συχνά εκεί μετά τα γυρίσματα και φυσικά όλα ήταν πληρωμένα. Η μουσική για μένα ήταν ανυπόφορη. Σε κάποιο από αυτά τα μεγάλα μαγαζιά, που δούλευε ένας από τους μεγαλύτερους τραγουδιστές αυτής της χώρας δούλευε και ένας φίλος μου. Ήταν εκεί ως ηχολήπτης. Θυμάμαι, μου έλεγε για το αυτοκίνητο του τραγουδιστή που ήταν σαν τανκ και που τέτοια δεν έβλεπες πολλά να κυκλοφορούν. Όντως το είδα και όντως δεν είχα ξαναδεί παρόμοιο.
Ο φίλος μου όμως δούλεψε εκεί ένα χρόνο για το βασικό μισθό, νύχτα και χωρίς καμία ασφάλεια.
Το αφεντικό του μαγαζιού, ένας από τους τύπους που έβλεπε δηλαδή, γιατί είναι κάτι σαν συμμορία με μπράβους και μπάτσους και πολιτικούς η φάση, του έλεγε ότι :

- Εδώ θα λες ότι δούλευες με τον Τάδε είναι πολύ καλό για το βιογραφικό σου. Κατάλαβες ;

Κάτι σαν το παραμύθι με τη Λύπη. Μόνο που ο φίλος μου δεν έφαγε το παραμύθι. Ίσως επειδή ποτέ δεν ακούει αυτά τα σκυλιά. Βέβαια η ανάγκη τον έκανε να κάτσει ένα χρόνο αλλά δεν κοκορευόταν ότι δουλεύει με τον Τάδε. Έλεγε :

-Μαλάκα μου δεν έχω να πάρω μαντήλι να κλάψω και ο άλλος βάζει το μισό μου μηνιάτικο καύσιμα μια φορά στις 3 μέρες….

Βίντεο κλιπ και εκπομπές και τηλεόραση και σινεμά και παραγωγοί και φεστιβάλ. Tι σκατά να πω σε έναν πιτσιρικά που θέλει να γίνει σκηνοθέτης; Θα του πω :

- Γίνε μεγάλε, αλλά να ξέρεις ότι παίζει και να χρειαστεί να κοιμηθείς με κάποιον για να πας μπροστά.

Εμένα–εμάς μας έλεγαν στην σχολή ότι καλό θα είναι να βρείτε κάνα πλούσιο γαμπρό με κανένα οικόπεδο για να κάνετε ταινία. Εύχομαι να τα λένε και σήμερα αυτά.

Προσβολές και νταβατζηλίκια και τσαμπουκάδες παίζουν σε όλες τις δουλειές απ’ την άλλη. Απλά στην τηλεόραση είναι λίγο έως πολύ πιο σκληρά τα πράγματα.